កណ្ដៀវដែលខ្មែរប្រើប្រាស់ក្នុងជីវភាពរស់នៅកំពុងតែសាបរលាបចេញពីសង្គមខ្មែរ
អត្ថបទ៖
តន វិបុល
ក្នុងសម័យដែលសង្គមខ្មែរមិនទាន់ទទួលឥទ្ធិពលវិទ្យាសាស្ត្រ
និងមិនទាន់មានម៉ាស៊ីនផលិតឧបករណ៍តាមបែបបច្ចេកវិទ្យា
បុព្វបុរសខ្មែរបានខិតខំច្នៃបង្កើតឧបភោគភណ្ឌជាច្រើនដើម្បីប្រើប្រាស់ក្នុងការរស់នៅប្រចាំថ្ងៃ
តាមរយៈការងារហត្ថកម្ម។ ដោយហេតុនេះហើយបានជាគេឃើញមានឧបករណ៍ជាច្រើនធ្វើពីឈើ
និងមានលក្ខណៈសាមញ្ញកើតឡើងព្រោងព្រាតពាសពេញសង្គមខ្មែរ។
ក្នុងចំណោមរបស់ទាំងនោះ កណ្ដៀវ
ត្រូវបានប្រជាកសិករសម័យបុរាណប្រើប្រាស់ជាប្រចាំថ្ងៃដើម្បីបម្រើការច្រូតកាត់
ហើយតាមតំបន់មួយចំនួននៃព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជា
នៅមានប្រើប្រាស់តិចតួចរហូតមកទល់នឹងសព្វថ្ងៃនេះខ្លះដែរ។
សូមជម្រាបថា
កណ្ដៀវ គឺជាឧបករណ៍ប្រើសម្រាប់ច្រូតស្រូវ ឬច្រូតស្មៅជាដើម។
បើគេនិយាយពីកណ្ដៀវដែលប្រជាកសិករខ្មែរប្រើប្រាស់ក្នុងការច្រូតកាត់តាំងពីបុរាណរហូតមកទល់នឹងសព្វថ្ងៃនេះគេឃើញថា
ពុំសូវមានលក្ខណៈខុសប្លែកគ្នាប៉ុន្មានទេ ធាតុពិតទៅសណ្ឋានផ្លែកណ្ដៀវ
គឺមានរូបរាងស្រដៀងគ្នា។ នៅក្នុងសង្គមខ្មែរតាំងពីបូរមបុរាណមក
គេសង្កេតឃើញខ្មែរនិយមប្រើប្រាស់កណ្ដៀវបីយ៉ាង
ដែលក្នុងនោះរួមមានកណ្ដៀវខ្វាង កណ្ដៀវតូចដងខ្លី និងកណ្ដៀវមានលំពាស់
ដែលអ្នកស្រុកខ្លះតាមបណ្ដាហៅថា កណ្ដៀវត្រកង។
គួរបញ្ជាក់ថា
កណ្ដៀវខ្វាង គេប្រើប្រាស់សម្រាប់កាវ ឬខ្វារ កាប់
និងត្រួសព្រៃជាដើម ព្រោះកណ្ដៀវប្រភេទនេះគ្មានធ្មេញកណ្ដូបដូចកណ្ដៀវតូចដងខ្លីនិងកណ្ដៀវលំពាស់ឡើយ។
មែនទែនទៅកណ្ដៀវខ្វាងមានមុខដូចទៅនឹងកាំបិត
គ្រាន់ខុសគ្នាត្រង់វាមានរាងខុបប៉ុណ្ណោះ។
ខុសពីកណ្ដៀវខ្វាងដែលភាគច្រើនគេប្រទះឃើញប្រជាកសិកររស់នៅម្ដុំតំបន់មាត់ទន្លេប្រើប្រាស់សម្រាប់កាប់ដើមពោត
ឬប្រើសម្រាប់កាវផ្លែឈើនៅទីខ្ពស់ៗជាដើមនោះ
កណ្ដៀវតូចដងខ្លីត្រូវប្រជាកសិករខ្មែរប្រើសម្រាប់ច្រូតស្មៅ
ឬច្រូតស្រូវបានដូចទៅនឹងកណ្ដៀវលំពាស់ដែរ តែកណ្ដៀវលំពាស់នេះ គេប្រើបានតែសម្រាប់ច្រូតស្រូវមួយមុខប៉ុណ្ណោះ។
ដោយសារតែកណ្ដៀវប្រភេទចុងក្រោយនេះ មានផ្លែប៉ុនស្លាបមាន់
មានធ្មេញកណ្ដូបស្រដៀងទៅនឹងកណ្ដៀវតូចដងខ្លី។
ក៏ប៉ុន្តែអ្វីដែលខុសប្លែកគ្នានោះ
គឺកណ្ដៀវលំពាស់មានបែកកន្ធែកងាកចេញទាំងពីរសងខាង
ដោយម្ខាងបែកចេញខុបចុះក្រោមបន្តិចសម្រាប់ក្រសាវទាញដើមស្រូវឱ្យមូលក្នុងដៃដើម្បីបង្វិលមកខាងផ្លែកណ្ដៀវងាយស្រួលកាត់ផ្ដាច់ដើមស្រូវបានរហ័ស។
ទោះបីជារបស់អស់ទាំងនេះមានលក្ខណៈសមញ្ញ
ឬពិបាកប្រើប្រាស់យ៉ាងណាក្តី ក៏វាជាសញ្ញាណនៃការបង្កើតឱ្យមានចរន្តវិទ្យាសាស្ត្រ
និងការអភិវឌ្ឍបច្ចេកទេសដែរ តែជាអកុសល
របស់ដែលអាចចាត់ទុកជាអត្តសញ្ញាណខ្មែរទាំងនេះស្ទើរតែបាត់បង់ពីទឹកដីមួយនេះទៅហើយ
នេះក៏ដោយសារតែមនុស្សខ្មែរជំនាន់ក្រោយមើលរំលង ឬពុំយល់ពីតម្លៃ
និងខ្វះការយកចិត្តទុកដាក់ថែរក្សាវាជាដើមក៏មាន៕
No comments:
Post a Comment