រហូតមកទល់នឹងពេលនេះ ខ្ញុំនៅចាំមិនទាន់ភ្លេចទេ។ កាលនោះខ្ញុំហួសចិត្តស្ងើចសរសើរណាស់។ ខ្ញុំមានមោទនភាពពេលឮគេនិយាយពីជនជាតិចិនម្នាក់ជិះយន្តហោះផ្ទាល់ខ្លួនពីស្រុកចិនមកស៊ីនំបញ្ចុកមួយចាននៅស្រុកខ្មែរ។
ស្អីគេ! គ្រាន់តែនំបញ្ចុកមួយចានសោះហ្នឹង! គ្រប់គ្នាសម្លឹងមើលមុខខ្ញុំ ពេលឮខ្ញុំនិយាយរឿងនេះដោយហួសចិត្ត។ យុវជនម្នាក់ដែលកំពុងអង្គុយញ៉ាំនំបញ្ចុកក្បែរនោះបន្លឺឡើងថា វាជាការពិត។
យុវជននោះបន្តថា កាលពីប៉ុន្មានថ្ងៃមុនមានរថយន្តម៉ាកមែរសឺដេសអមដោយស្រីស្អាតទៅទទួលដល់ជណ្ដើរយន្ដហោះទៀតផង។ អាគាត់ហ្នឹងឧស្សាហ៍ស្ពាយលុយមកលេងនៅកាស៊ីណូស្រុកខ្មែរណាស់។
គេគិតតែពីនិយាយ។ ខ្ញុំចេះតែស្ដាប់និងងក់ក្បាលជាសញ្ញាបញ្ជាពីការយល់ស្រប។ យុវជនម្នាក់នោះនិយាយបែបចោទជាចម្ងល់ថា ជីវិតអ្នកមាននៅស្រុកគេពិតជាឡូយណាស់ហ្ន៎? នៅស្រុកខ្មែរយើងមិនដឹងអ្នកណាមានសមត្ថភាពស្ពាយលុយទៅលេងកាស៊ីណូនៅស្រុកគេបែបនេះឬអត់ទេ? ប្រហែលជាគ្មានទេមើលទៅ ដ្បិតអីខ្មែរយើងក្រយ៉ាងនេះ។
ខ្ញុំអេះក្បាលបែបមនុស្សឆោត ហើយនិយាយថា ពីណាថាខ្មែរក្រ កុំច្រឡំថាខ្មែរក្រ ខ្មែរមិនមែនក្រទេអាក្អូន។ សព្វថ្ងៃអ្នកដែលក្រីក្រ គឺមានតែមនុស្សសណ្ឋានពួកយើងទេដែលរកបានព្រឹកខ្វះល្ងាចរកបានល្ងាចខ្វះព្រឹកនោះ។ ខ្ញុំឃើញប្រពន្ធឬស្រីលោកធំខ្លះសូម្បីតែផាត់មុខធ្វើសក់ទៅស៊ីការគេសោះ តែជិះយន្ដហោះទៅធ្វើដល់ស្រុកថៃឯណោះ។ ឯងមានដឹងទេរឿងហ្នឹង។ វាគ្រវីក្បាលបញ្ជាក់ថាអត់ដឹង។
ខ្ញុំប្រាប់វាទៀតថា រីឯកូនអ្នកមានខ្លះជិះយន្ដហោះទៅស៊ីបបរសនៅឯសឹង្ហបូរីក៏មានដែរ។ ឡូយបែបនេះ ប្រសិនបើខ្ញុំមានលុយក៏ធ្វើដូចគេដែរ។ ខ្ញុំនឹងជិះយន្ដហោះទៅស៊ីសាច់ឆ្កែបង្វឹលនិងផឹកស្រាសនៅស្វាយរៀងឱ្យល្បីម្ដង៕
No comments:
Post a Comment