បញ្ញវន្តអ្នកយល់ដឹងកើតចេញពីគ្រឹះដើម គឺអប់រំ ប៉ុន្តែការអប់រំមិនទាន់ទៅរួចទេ ប្រសិនបើគ្មានការអប់រំពិតប្រាកដ ហើយការខ្វះប្រព័ន្ធអប់រំពិត សាលារៀនពិត និងសាស្ត្រាចារ្យបង្រៀនពិត ក៏ជាបញ្ហារួមផ្សំ ដែលត្រូវបានលោកវេជ្ជបណ្ឌិត គួច ម៉េងលី លើកយកមកបង្ហាញ និងជជែកគ្នានៅក្នុងសិក្ខាសាលា ស្ដីពីការរៀបចំខ្លួនឱ្យក្លាយជាបញ្ញវន្តក្នុងសតវត្សរ៍ទី២១ កន្លងទៅថ្មីៗនេះ។
ជុំវិញការបណ្ដុះធនធានមនុស្ស លោកវេជ្ជបណ្ឌិត គួច ម៉េងលី កត់សម្គាល់ឃើញថា ក្នុងកំលុងពេល១០ឆ្នាំចុងក្រោយមកនេះ មានអង្គការជាច្រើនបានមកសិក្សាពីមូលហេតុ ដែលនាំឱ្យសិស្សានុសិស្សបោះបង់ការសិក្សាពាក់កណ្ដាលទី។ ប៉ុន្តែអ្នកជំនាញក្នុងវិស័យអប់រំរូបនេះបានចោទសួរថា មានមូលហេតុអ្វីចាំបាច់ត្រូវសិក្សាពីវានោះ បើសិស្សដែលចង់រៀនត្រូវបានគេផាត់ចោល ឬអាចនិយាយបានថា ត្រូវបានគេមិនខ្វាយខ្វល់ពីពួកគេផងនោះ។
លោកវេជ្ជបណ្ឌិត គួច ម៉េងលី ថ្លែងថា៖ «យើងទៅសិក្សាធ្វើអ្វី ប្រសិនបើសិស្សដែលគ្នាចង់រៀន left out អត់បានចូលសង្វៀនតាំងពីដំបូងផងនោះ ។ ខ្វល់អីពី Drop out នោះ គួរតែយកគ្នាដែលគ្មានឱកាសចូលរួមឱ្យគ្នាមក ។ អ៊ីចឹងខ្វល់ពីអ្នក Drop out ធ្វើអ្វី បើអ្នកទាំងនេះ មិនមែនជាអ្នក Drop out ផង តែជាអ្នក Left out ដែលត្រូវបានគេផាតចោល»។
ចំណុចដែលគួរឱ្យកត់សម្គាល់មួយទៀត គឺសិស្សបានចំណាយពេលរៀនសូត្រអស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំ តែនៅពេលដែលពួកគេប្រឡងបញ្ចប់ថ្នាក់ទី១២ ក្នុងចំណោមសិស្ស១០០នាក់ត្រូវបានទម្លាក់ពួកគេចោល៥០ភាគរយទៅហើយ ដែលនេះក៏ជាបញ្ហាចោទមួយដែលលោកវេជ្ជបណ្ឌិត គួច ម៉េងលី បានលើកឡើងនៅក្នុងសិក្ខាសាលានេះផងដែរ។
លោកវេជ្ជបណ្ឌិត គួច ម៉េងលី បន្តថា៖ «យើងមានអ្នក Left out, អ្នក Drop out ហើយចុងក្រោយសម្រាប់អ្នកខំមែនទែន យើង Kick out ពួកគេចោល ។ Kick out ដោយសារតែប្រឡងធ្លាក់ម្ដង៥០ ទៅ៦០ភាគរយ ។ ដូច្នេះហើយបង្កើបបញ្ញន្តបានយ៉ាងម៉េច ។ ដូច្នេះមានឬទេបញ្ញវន្តភាព? មិនមានទេ»។
សម្រាប់លោកវេជ្ជបណ្ឌិត គួច ម៉េងលី ការធ្វើបែបនេះមានតែបង្កើតបុគ្គលដែលពោរពេញដោយភាពសៅហ្មង ក្ដៅក្រហាយ សេពគ្រឿងញៀន លេងល្បែង ផឹកស្រាប៉ោឡែ ពេញស្រុកពេញភូមិទៅវិញទេ ។ ចំណែកដែលអ្នកចៀសផុតពីអំពើទាំងនេះ មានមួយចំនួនចំណាកស្រុកទៅធ្វើការនៅស្រុកគេ ហើយអ្នកសេសសល់មួយចំនួនទៀតឡើងមកធ្វើការនៅទីក្រុង។
ប្រសិនបើសិស្សានុសិស្សដែលធនធានមនុស្សប្រមាណ៥០ភាគរយត្រូវបានបំផ្លាញស្ទើររាល់ឆ្នាំបែបនេះ តើចាំបាច់សិក្សាអ្នកបោះបង់ការសិក្សាធ្វើអ្វី? ហេតុអ្វីបានមិនថែរក្សាធនធានដែលចង់បន្តសិក្សាដោយកុំទម្លាក់ពួកគេចោល? នេះជាសំណួរដែលលោកវេជ្ជបណ្ឌិត គួច ម៉េងលី ចោទសួរដើម្បីទទួលបានដោះស្រាយសមស្របសម្រាប់ការបង្កើតធនធានមនុស្សពោរពេញដោយចំណេះដឹង និងដើម្បីឆ្ពោះទៅរកជាបញ្ញវន្តភាពដ៏សម្បូរបែបនៅក្នុងសង្គមជាតិ។
លោកវេជ្ជបណ្ឌិត គួច ម៉េងលី ជឿជាក់ថា សិស្សថ្នាក់ទី១២ ចន្លោះពី៣០ ទៅ៤០ភាគរយ ដែលត្រូវបានគេទម្លាក់ចោលស្ទើររៀងរាល់ឆ្នាំ អាចក្លាយជាបញ្ញវន្តភាព អាចក្លាយជាធនធានមនុស្សដ៏មានតម្លៃ ប្រសិនបើកុំទម្លាក់ពួកគេចោល ហើយផ្ដល់ឱកាសឱ្យពួកគេបានបន្តសិក្សានៅថ្នាក់មហាវិទ្យាល័យ។
លោកវេជ្ជបណ្ឌិត គួច ម៉េងលី៖ «អ្នកជោគជ័យភាគច្រើនធ្លាក់បាក់ឌុបបានអក្សរស៊ី (C) ឌី (D) ទេ ប៉ុន្តែពេលចប់មហាវិទ្យាល័យពួកគេរកឃើញអ្វីមួយ ហើយចុះបើយើងមិនដែលឱ្យឱកាសគ្នារៀនផង តើបញ្ញវន្តភាពចេញពីណាមក?»៕
ថ្ងៃនេះ កូនអត់ទ្រាំបាន... អ្នកដទៃអត់ទ្រាំមិនបាន។ បើកូនអត់ទ្រាំបានចំពោះរឿងដែលអ្នកដទៃអត់ទ្រាំមិនបាននៅថ្ងៃនេះ។ នៅថ្ងៃស្អែកកូនប្រាកដជាសម្រេចកិច្ចការដែលអ្នកដទៃសម្រេចមិនបាន កូននឹងមានឈ្មោះថា ជោគជ័យ...
វេជ្ជបណ្ឌិត គួច ម៉េងលី បង្ហាញពីផលវិបាកដែលមិនអាចបណ្ដុះបញ្ញវន្តពិតប្រាកដបាន
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment