តុកាហ្វេពេលព្រឹក

ព្រឹកនេះអាមោឃវាទីអង្គុយផឹកកាហ្វេនៅក្បែរកន្លែងធ្វើការដូចសព្វដង។ ពេលកំពុងអង្គុយផឹកកាហ្វេ វាឮពួកបរទេសជជែកគ្នាពីខ្មែរ។ ពួកបរទេសទាំងនោះនិយាយថា ខ្មែរឆោតៗអ៊ីចឹងងាយស្រួយបោកណាស់។ អាមោឃវាទីឮហើយក្ដៅចិត្តឆេវដូចត្រូវកំពប់ទឹកក្ដៅលើរលាកស្បែក តែវាអត់ធ្មត់ដោយគ្រាន់តែចំណាំមើល។ ពួកបរទេសបន្តជជែកគ្នាឮៗដោយគ្មានក្រែងចិត្តអ្នកអង្គុយក្បែរសោះ។ ពួកគេមានអំនួតលើខ្លួនឯងថា នៅកន្លែងការងារគ្មានខ្មែរណាម្នាក់ហ៊ានតមាត់ជាមួយទេ។ ពួកគេខ្លាចពួកយើងណាស់។ ពេលឃើញពួកយើងដើរឱនក្បាលសឹងដល់ដី ហើយអ្នកខ្លះប្រឹងអួតប្រាប់ខ្មែរគ្នាឯងថា ពួកយើងសែនល្អបំផុតសម្រាប់ពួកគេ។

ដោយអត់ទ្រាំនឹងពាក្យសម្ដីប្រមាថលែងបាន អាមោឃវាទីដែលធ្លាប់ធ្វើការងារជាមួយបរទេសនិងមានបទពិសោធជូរចត់ជាមួយពួកគេស្រាប់ផង ក៏ដើរទៅជិតហើយនិយាយជាភាសាអង់គ្លេសដែលមានន័យជាភាសាខ្មែរថា ល្មមៗបានហើយ! អ្នកឯងក៏មិនគ្រាន់បើជាងខ្មែរប៉ុន្មានដែរ។

ពួកបរទេសទាំងនោះមើលភ្នែកធំៗមើលមកអាមោឃវាទី ហើយនិយាយថា ហេតុអ្វីបានជាអ្នកនិយាយអ៊ីចឹង? អ្នកឯងមានដឹងទេ ពួកយើងមកនេះ គឺមកដើម្បីជួយខ្មែរ។

អាមោយវាទីឆ្លើយតបវិញដោយមិនញញើតសម្ដីថា ក្រែងពួកអ្នកឯងមានស្រុកទេសដែរតើ ម្ដេចក៏មិននៅជួយស្រុកអ្នកឯងទៅ? តាមបទពិសោធខ្ញុំធ្លាប់ធ្វើការជាមួយបរទេសភាគច្រើនដែលមកនៅស្រុកខ្មែរ គឺសុទ្ធតែជាមនុស្សអស់សាច់នៅស្រុកអ្នកឯង។ ខ្ញុំនិយាយនេះមិនដឹងថាពួកអ្នកឯងអ៊ីចឹងដែរឬយ៉ាងណាទេ?

និយាយហើយពួកគេក៏ចាកចេញពីហាងកាហ្វេរាងខ្លួន។

អាមោឃវាទីមិនបដិសេធទេ ព្រោះបរទេសខ្លះល្អពិតប្រាកដមែន ប៉ុន្តែបរទេសវាជួបនៅស្រុកខ្មែរច្រើនតែជាមនុស្សអស់សាច់ពីស្រុកពួកគេមែន ហើយមកធ្វើខ្លួនអស្ចារ្យនៅស្រុកខ្មែរ។ អ្នកខ្លះមិនដឹងប្រឹងអួតតែពីបរទេស ហើយថែមទាំងឱនលំទោននិងឱ្យតម្លៃពួកគេទៀតផង៕