ថ្ងៃមួយ ខ្ញុំបានជួបនឹងមិត្តខ្ញុំម្នាក់ វាមានងារជាស្ថាបត្យករជាន់ខ្ពស់ប្រចាំនៅក្រុមហ៊ុនឯកជនមួយ ។ ការងាររបស់វារកលុយបានសម្បើមណាស់ ហើយសព្វថ្ងៃវាកំពុងបន្តសិក្សាថ្នាក់បរិញ្ញាបត្រជាន់ខ្ពស់លើជំនាញស្ថាបត្យកម្ម។ គ្រាន់តែឃើញខ្ញុំភ្លាម ហើយមិនទាន់បានពោលពាក្យស្វាគមន៍ផង ស្រាប់តែវានិយាយបែបចំអកឱ្យថា ជំនាញយ៉ាងគរគោកមិនទៅរៀន មករៀនអីភាសាវិទ្យា អាជំនាញហ្នឹងគេសឹងតែលែងត្រូវការហើយហ្នឹង ហើយភាសាខ្មែរឥឡូវ ក៏មិនឃើញមានអ្វីជាបញ្ហាចោទដែរ។ អាជំនាញហ្នឹងបានតែគរុសិស្ស ឬគ្រូទេបានសម មុខដូចអ្ហែងមិនដឹងជាទៅរៀនធ្វើអីទេ នាំតែខាតប្រាក់ ខាតវេលាទៅទទេៗ។ 😳😳😳
ដោយសារតែខ្មាសនឹងសម្ដីវាពេក ខ្ញុំមិនបានតប់ទៅវិញភ្លាមៗទេ បើខ្ញុំនិយាយថា ការរៀននេះដោយសារតែស្រឡាញ់ពេញចិត្តនាំតែវាចំអកឱ្យថាគ្រាន់តែជាលេសលើកទឹកចិត្តខ្លួនឯងប៉ុណ្ណោះ ព្រោះអីអ្វីដែលវានិយាយនេះមិនខុសពីស្ថានភាពក្នុងសង្គមបច្ចុប្បន្នឡើយ។
បន្ទាប់ពីដំអក់បន្តិច ខ្ញុំបាននិយាយថា អ្ហែងកុំនិយាយចឹងមើលអ្ហាស៎! អញដូចជាខ្លាចដល់ហើយ ព្រោះអីកាលពីយប់មិញ អញយល់សប្តឃើញខ្លួនអញរកការងារធ្វើមិនបានហើយត្រូវយមបាលនាំមកយកទៅឋាននរកទៀត គឺយកអញឱ្យទៅបង្រៀនអ្ហែងដែលអត់ចេះអត់យល់អំពីភាសានិងអក្សរសាស្ត្រជាតិខ្លួនឯង🎃😀😆😅។
ពេលទៅដល់ឋានរក យមបាលប្រាប់អញថា បើភាសានិងអក្សរខ្មែរគ្មានតម្លៃទេ តើចាំបាច់អីរាជរដ្ឋាភិបាលបង្កើតឱ្យមានក្រុមប្រឹក្សាជាតិភាសាខ្មែរធ្វើអី?