ជិតប្រាំឆ្នាំហើយ ដែលយើងមិនបានជួបគ្នា… យើងបែកគ្នានៅក្រោយពេលដែលយើងចេញពីសាកលវិទ្យាល័យ។ តាំងពីនោះមក កុំថាឡើយជួបសូម្បីតែការទាក់ទងគ្នាក៏ដាច់ខ្សែរយៈដែរ។ ពីមុនពួកយើងស្រឡាញ់គ្នាខ្លាំងណាស់ប្រៀបបានបងហើយនិងប្អូន ប៉ុន្ដែបន្ទាប់ពីពួកយើងបែកគ្នា អ្វីៗក៏ស្ងាត់សូន្យឈឹង។ ទោះខ្ញុំព្យាយាមហៅទូរសព្ទទៅគាត់ជាច្រើនលើកជាច្រើនសាយ៉ាងណា ក៏នៅតែហៅមិនចូលដដែល។ ខ្ញុំមិនដឹងថា គាត់ដូរលេខទូរសព្ទឬយ៉ាងណាទេ។ អស់ពីព្យាយាមទាក់ទងតាមទូរសព្ទ ខ្ញុំប្ដូរមកព្យាយាមទាក់ទងតាមហ្វេសប៊ុក (Facebook) របស់គាត់វិញម្ដងដោយព្យាយាមម្ដងហើយម្តងទៀត ប៉ុន្តែនៅតែគ្មានប្រយោជន៍ដដែល ព្រោះមិនដឹងគណនីហ្វេសប៊ុកគាត់ខូចលែងដំណើរ ឬគាត់លែងប្រើតាំងពីពេលណាមកទេ។ ពេលនេះខ្ញុំមិនដឹងថា គាត់នៅទីណា ហើយដោយសារតែខ្ញុំមមាញឹកនឹងការងារផង ដូច្នេះខ្ញុំមិនបានទៅរកគាត់នៅឯស្រុកកំណើតគាត់ទេ។ នៅក្នុងចិត្តរបស់ខ្ញុំចាប់ផ្ដើមអស់សង្ឃឹមបន្តិចម្តងបន្តិចម្ដង ខ្ញុំអស់សង្ឃឹមនៅក្នុងចិត្តដោយសារគិតថា គាត់លែងរវីរវល់នឹងខ្ញុំ ប្រហែលជាគាត់បំភ្លេចខ្ញុំចោលហើយ ទើបមិនទាក់ទងមកខ្ញុំដូចនេះ។ ប្រសិនជាគាត់នៅស្រឡាញ់រាប់អានខ្ញុំដោយស្មោះប្រាកដមែន ទោះគាត់ដូរលេខទូរសព្ទ ឬគ្មានទូរសព្ទប្រើយ៉ាងណាក៏ដោយ ទោះក្នុងរូបភាពណាក៏ដោយ ម្ល៉ោះប្រហែលជាគាត់រកមធ្យោបាយសមស្របណាមួយទាក់ទងមកខ្ញុំហើយ មិនមែនស្ងាត់ឈឹងដូចចោរលួចសេះយ៉ាងនេះទេ។
ចាប់តាំងពីពេលនោះមក ខ្ញុំលែងនឹកនាដល់គាត់ទៀតហើយ។ រហូតមកដល់ថ្ងៃមួយ គឺថ្ងៃសុក្រនៅពេលដែលខ្ញុំកំពុងរៀបចំខ្លួនទៅធ្វើការ ស្រាប់តែគាត់ហៅទូរសព្ទមកអញ្ជើញខ្ញុំទៅចូលរួមពិធីជប់លៀងនៅផ្ទះរបស់គាត់។ ខ្ញុំមិនទាន់សួរនាំច្បាស់លាស់ផង ទូរសព្ទនោះស្រាប់តែដាច់លែងឮសំឡេង។ ខ្ញុំព្យាយាមហៅទូរសព្ទទៅគាត់វិញដែរ តែទោះជាខ្ញុំព្យាយាមហៅទូរសព្ទទៅវិញយ៉ាងណា ក៏នៅតែមិនចូល… ខ្ញុំរឹតតែអន់ចិត្តនឹងគាត់ ហើយគិតថា មិនទៅចូលរួមពិធីជប់លៀងគាត់ទេ។ ប៉ុន្តែនៅក្នុងអារម្មណ៍របស់ខ្ញុំហាក់កាន់តែមិនដាច់អាល័យពីគាត់ទាល់តែសោះ ទោះកន្លងមកគាត់ព្រងើយកន្ដើយនឹងខ្ញុំយ៉ាណាក្ដី។ បន្ទាប់ពីគិតសាជាថ្មីឡើងវិញរួចមក ខ្ញុំបានសម្រេចថា ទៅចូលរួមពិធីជប់លៀងរបស់គាត់វិញយ៉ាងប្រញិបប្រញាប់កល់រកទិញអ្វីជាទ្រនាប់ដៃផ្ញើគាត់ស្ទើរតែមិនទាន់ផង។
ពេលទៅដល់ទីនោះភ្លាម បន្ទាប់ពីគាត់ចេញមកស្វាគមន៍ខ្ញុំយ៉ាងកក់ក្ដៅ និងបន្ទាប់ពីយើងឱបគ្នាយ៉ាងណែនដោយក្ដីនឹករលឹកផងនោះ ខ្ញុំហាក់ភ្លេចអស់នូវអ្វីដែលធ្លាប់អាក់អន់ស្រពន់ចិត្តចំពោះគាត់កាលពីកន្លងមក ហើយជំនួសមកវិញនូវអារម្មណ៍សប្បាយរីករាយ។ នៅពេលនោះសេចក្ដីស្រឡាញ់ សេចក្ដីរាប់អានគ្នា កាលពីនៅសាកលវិទ្យាល័យបានត្រឡប់មករកសភាពដើមវិញ។ អ្វីដែលកាន់តែរីករាយនិងមោទនភាពជាងនេះទៅទៀតនោះ គឺការជប់លៀងដំឡើងតួនាទីថ្មីរបស់គាត់ដែលកាន់តែខ្ពស់ត្រដែតត្រដឹមជាងមុន។ គាត់ឡើងជាមន្ត្រីគ្រប់គ្រងនៅនាយកដ្ឋាននៃអង្គភាពប្រឆាំងអំពើពុករលួយ។ ដោយហេតុតែរលឹកគ្នាខ្លាំងពេក នៅរាត្រីជប់លៀងនោះពួកយើងបានជជែកគ្នាពីនេះ ពីនោះ និងរំលឹកអនុស្សាវរីយ៍ល្អៗជាច្រើន ជាពិសេសគឺអនុស្សាវរីយ៍ កាលពីរៀននៅសាកលវិទ្យាល័យជាមួយគ្នា។ ពួកយើងជជែកគ្នាយូរៗទៅធ្លាក់ដល់ការសួរអំពីការងារ។ ខ្ញុំសួរគាត់ថា៖
-.តើសប្បាយចិត្តដែរទេ នៅពេលដែលបានទទួលតំណែងថ្មីខ្ពស់ជាងមុនដូចនេះនោះ?
គាត់លើកកែវក្រេបប៊ីយែរបន្តិច ហើយតបមកវិញថា៖
-.ការណ៍ដែលខ្ញុំហៅឯងមកជប់លៀងនេះ គឺជប់លៀងដោយសារខ្ញុំខូចចិត្ត។
ឮដូច្នេះខ្ញុំឈ្លេចសួរភ្លាម…
-.ហេតុអ្វី?
-.ឡើងខ្ពស់ហួសលុយ… (គាត់ឆ្លើយវិញយ៉ាងកំបុត)។
ភ្លាមនោះ ពួកយើងបានផ្ទុះសំណើចព្រមគ្នា។ បន្តិចក្រោយមក បន្ទាប់ពីសំឡេងសើចស្ងាត់ទៅវិញ ពួកយើងលើកកែវគោះនិងផឹកទាំងអស់គ្នា ហើយគាត់សួរខ្ញុំវិញ៖
-.អឺ! ចំណែកឯងវិញ ធ្វើការអ្វី នៅឯណាដែរ?
-.ខ្ញុំ.. អឺ! ខ្ញុំខុសពីបង ព្រោះខ្ញុំធ្វើការនៅខ្លាញ់។ ចម្លើយរបស់ខ្ញុំគ្រាន់តែគិតថា និយាយឱ្យផុតតែពីមាត់ប៉ុណ្ណោះ មិនគិតថា អួតដាក់គាត់ទេ។ ប៉ុន្ដែចម្លើយនេះបែរជាធ្វើឱ្យគាត់លាន់មាត់៖
-.អូះ! បើដូច្នេះមែន.. លុយខាប់ដូចទឹកគ្រឿងហើយ..
ឥតបង្អង់យូរ ខ្ញុំក៏លើកឡើងថា៖
-.មិនខាប់ដូចទឹកគ្រឿងដូចបងយល់ទេ ព្រោះឥឡូវខ្ញុំឈប់នៅកន្លែងខ្លាញ់ហើយ ខ្ញុំទៅនៅកន្លែងស្ងួតវិញម្ដង។
គាត់ធ្វើភ្នែកឡិងឡង់ហាក់ងឿងឆ្ងល់នឹងសម្ដីរបស់ខ្ញុំ ហើយសួរថា ហេតុអ្វីគេដូរ ឬដោយសារតែឯងពុករលួយពេក?
គាត់ឃើញខ្ញុំអេះអុញមិនទាន់ឆ្លើយសំណួរគាត់ គាត់បានឈ្លេចសួរខ្ញុំទៀត.. តែខ្ញុំបដិសេធ៖
-.មិនដូច្នោះទេបង..
រួចហើយខ្ញុំពន្យល់គាត់តាមដំណើរសេចក្ដីរឿងទៀតថា គេប្ដូរខ្ញុំមិនមែនដោយសារតែខ្ញុំពុករលួយទេ គឺដោយសារតែខ្ញុំជាអ្នកសុំគេឈប់ដោយខ្លួនឯង.. គឺដោយសារតែខ្ញុំមិនអាចនៅកន្លែងខ្លាញ់បានតទៅទៀត ព្រោះខ្លាញ់ច្រើនពេក ខ្ញុំខ្លាចអស់ជីវិតដោយសារតែខ្លាញ់។ ខ្លាញ់ដែលខ្ញុំនិយាយនេះ មិនមែនមានន័យថា ខ្ញុំធ្វើនៅលើគំនរលុយទេ គឺខ្ញុំធ្វើការជាអ្នកដុសលាងខ្ទះនិងចង្អើរសាច់អាំងនៅហាងផឹកស៊ីទេតើ។ ជាមួយនឹងការងារនេះ មួយថ្ងៃៗខ្លាញ់ជាប់នឹងខ្ទះឬចង្អើរសាច់អាំងខ្ទាតមកប្រឡាក់ពេញតែខ្លួន។
ម្តងនេះលែងមានសំណើចផ្ទុះឡើងព្រមគ្នាដូចមុនទៀតហើយ។ គាត់មើលមកខ្ញុំដូចជាមនុស្សចម្លែកដែលមិនធ្លាប់ស្គាល់គ្នាពីមុន។ គាត់មើលមកខ្ញុំដូចខ្ញុំជាមនុស្សថ្មីម្នាក់ផ្សេងទៀត ព្រោះចរិតខ្ញុំពីមុនមិនចូលចិត្តកំប្លែងបែបនេះទេ។ គាត់សួរខ្ញុំដោយញញើតញញើមលែងស្និទ្ធដូចមុន គាត់សួរខ្ញុំថា តើខ្ញុំទៅធ្វើការនៅឯណាវិញ?
ខ្ញុំឆ្លើយប្រាប់គាត់ដោយត្រង់ៗវិញថា ពេលឈប់ពីកន្លែងខ្លាញ់ ហើយខ្ញុំបានទៅធ្វើនៅអង្គភាពពន្ធដារវិញ។ នៅកន្លែងនោះស្ងួតមិនមានខ្លាញ់ដូចនៅកន្លែងដុះលាងខ្ទះសាច់អាំងទេ។ គាត់ដកដង្ហើមធំអមជាមួយសំឡេង ហឺ.. បង្អូសយ៉ាងវែង ហើយគាត់សួរខ្ញុំដោយមិនអស់ចិត្ត៖
-.អ្ហាះ! បងឡប់ខួរអស់ហើយ ម្ដងនិយាយបែបនេះ ម្ដងនិយាយបែបនោះ តើធ្វើអីនៅណាឱ្យពិតប្រាកដទៅ?
-.កុំអាលទាន់មួម៉ៅអីបង.. អ្វីដែលខ្ញុំនិយាយមកនេះ គឺការពិតទាំងអស់ (ខ្ញុំប្រាប់គាត់)
-.អើ! និយាយចុះ និយាយឡើង នៅកន្លែងខ្លាញ់ដដែល..
-.តែបងឡើងខ្ពស់ជាងខ្ញុំ ឯខ្ញុំនៅតែទាបជាងបងដដែល។ និយាយហើយ ពួកយើងក៏ផ្ទុះសំណើចឡើងព្រមៗគ្នាដូចមិនដែលបានសើច ហាហាហាហា...
សូមបញ្ជាក់ថា រឿងនេះប្រឌិតឡើងតាមសតិអារម្មណ៍រវើរវាយរបស់ស្មេរទាំងស្រុង។
ដោយ តន វិបុក