បុរសសក់កន្ទ្រើងតបវិញថា "មិនអីទេ ខ្ញុំអាចទៅកាត់នៅហាងផ្សេងបាន"។
តាមផ្លូវសម្ដៅទៅហាងកាត់សក់ផ្សេងទៀត គាត់ពុំនឹកដល់ចំពោះជាងកាត់សក់ដែលថា បើគាត់មិនស្រួលខ្លួនហេតុអ្វីហាងគាត់បើកទ្វារនោះទេ?
នៅពេលដែលគាត់ទៅដល់ហាងកាត់សក់ផ្សេងទៀត ជាងកាត់សក់សុទ្ធតែបដិសេធចំពោះកាត់សក់គាត់ ដោយពួកគេនិយាយមិនស្រួលខ្លួនដូចគ្នា។ ម្ល៉ោះហើយបុរសសក់ក្រញ៉ាញ់ត្រឡប់ទៅលំនៅឋានវិញទាំងសក់កន្ទ្រើង។ ក្រោយពីជាងបដិសេធកាត់សក់គាត់ គាត់សង្កេតឃើញថា ជាងទាំងនោះពុំឈឺឬគ្រុនមែនទែនឡើយ។ ពេលឃើញបែបនេះ គាត់អន់ចិត្តជាងកាត់សក់ ដោយសារតែសក់គាត់ក្រញ៉ាញ់ពេកទើបជាងទាំងរើសអើងដោយមិនព្រមកាត់ឱ្យគាត់។
មួយសប្ដាហ៍កន្លងផុតទៅ គាត់បានទៅហាងកាត់សក់នៅឯចុងភូមិម្ដងទៀត ប៉ុន្តែត្រូវជាងកាតសក់បដិសេធដដែល។ ភ្លាមនោះគាត់ដាច់ចិត្តសួរជាងថា "បើមិនស្រួលខ្លួនទេ បើកហាងធើអី ឬមួយរើងអើងខ្ញុំដោយសារតែសក់ខ្ញុំក្រញ៉ាញ់"។
ជាងកាត់សក់ប្រាប់គាត់ដោយត្រង់ថា "ខ្ញុំមិនរើសអើងបងទេ ហើយក៏មិនមែនដោយសារសក់បងរួញក្រញៅដែរ គឺព្រោះតែកាលៈទេសៈជំងឺកូរ៉ណារាតត្បាតខ្លាំងពេកបានជាខ្ញុំមិនហ៊ានកាត់សក់ជូនបង។ ដូច្នេះសូមបងអធ្យាស្រ័យផង ណាមួយដោយសារបងជាមនុស្សឧស្សាហ៍ឆ្លងខេត្តចុះឡើងញឹកញាប់ពេក ខ្ញុំមិនហ៊ានកាត់ជូនបងទេ"។
បុរសសក់ក្រញ៉ាញ់ចាកចេញពីហាងកាត់សក់ទាំងអស់ចិត្ត។ គាត់បានជិះម៉ូតូទៅទិញឡាមពីតូបលក់អ៊ីវ៉ាន់ ហើយឆ្ពោះទៅវត្ត...
ដោយ តន វិបុល
