រហូតមកទល់នឹងពេលនេះ ខ្ញុំនៅចាំមិនទាន់ភ្លេចនៅឡើយទេ។ កាលនោះខ្ញុំហួសចិត្តផង ខ្ញុំស្ងើចសរសើរផង ខ្ញុំមោទនភាពផង នៅពេលដែលឮគេនិយាយពីជនជាតិចិនម្នាក់ជិះយន្តហោះផ្ទាល់ពីស្រុកចិន ដើម្បីមកស៊ីនំបញ្ចុកមួយចាននៅស្រុកខ្មែរ។
ភ្លាមនោះស្រាប់តែខ្ញុំលាន់មាត់ដោយហួសចិត្ត...
-អីណា! គ្រាន់តែនំបញ្ចុកមួយចានសោះហ្នឹង
ពួកគេសម្លឹងមើលមុខខ្ញុំ រំពេចនោះយុវជនម្នាក់បន្លឺឡើង...
-វាជាការពិត ប៉ុន្មានមុនមានរថយន្តម៉ាកមែរសឺដេសអមដោយស្រីស្អាតទៅទទួលដល់ជណ្ដើរយន្ដហោះទៀតផង។ គាត់ហ្នឹងឧស្សាហ៍ស្ពាយលុយ មកលេងនៅកាស៊ីណូស្រុកខ្មែរណាស់។
ទោះជឿមិនជឿ ខ្ញុំចេះតែងក់ក្បាលតាមពួកគេ ព្រោះពួកគេនិងខ្ញុំដូចតែគ្នា។ យុវជនម្នាក់នោះនិយាយបន្តបែបចោទជាចម្ងល់ថា៖
-ជីវិតអ្នកមាននៅស្រុកគេពិតជាឡូយណាស់ហ្ន? នៅស្រុកខ្មែរយើងមិនដឹងអ្នកណាមានសមត្ថភាពស្ពាយលុយទៅលេងកាស៊ីណូនៅស្រុកគេបែបនេះឬអត់ហ្ន? ប្រហែលជាគ្មានទេ ដ្បិតអីខ្មែរយើងក្រយ៉ាងនេះ។
ខ្ញុំអេះក្បាល ហើយបំពងសំឡេងបន្តសម្ដីនឹងគេដែរថា៖
-កុំច្រឡំថាខ្មែរក្រ ខ្មែរមិនមែនក្រទេ សព្វថ្ងៃមានតែមនុស្សសណ្ឋានពួកយើងទេដែលក្រក្រីបានព្រឹកខ្វះល្ងាច បានល្ងាចខ្វះព្រឹកនោះ ចំណែកប្រពន្ធឬស្រីលោកធំខ្លះសូម្បីតែផាត់មុខធ្វើសក់ទៅស៊ីការគេសោះជិះយន្ដហោះទៅធ្វើដល់ស្រុកថៃឯណោះ។ រីឯកូនអ្នកមានខ្លះជិះយន្ដហោះទៅស៊ីបបរនៅឯសឹង្ហបូរីក៏មានដែរ។ បើឡូយបែបនេះ ប្រសិនបើខ្ញុំមានលុយក៏ធ្វើដូចគេដែរ ខ្ញុំនឹងជិះយន្ដហោះទៅស៊ីសាច់ឆ្កែបង្វឹល និងផឹកស្រាសនៅស្វាយរៀងឱ្យល្បីម្ដង៕
ដោយ តន វិបុល