តាំងពីមករៀននៅទីនេះ នាងតែងតែនាំខ្ញុំដើរកម្សាន្តនៅតាមតំបន់ទេសចរណ៍ជាច្រើន។ នាងបាននាំខ្ញុំទៅអង្គុយមើលខ្សែទឹកហូរដែលធ្លាក់ពីកំពូលភ្នំ។ នាងសួរខ្ញុំថា នៅកម្ពុជាមានទិដ្ឋភាពបែបនេះដែរទេ? ខ្ញុំថា មានតែមិនធំល្វឹងល្វើយ និងមានមនុស្សអ៊ឹកធធឹកដូចនេះទេ។ ខ្ញុំសួរនាងវិញថា នាងដែលស្គាល់ប្រទេសខ្ញុំទេ? នាងថា មិនធ្លាប់ទៅកម្ពុជាទេ តែនាងថាមនុស្សភាគច្រើននៅទីនេះតែងតែល្បីពីកេរ្ដិ៍ឈ្មោះដ៏អស្ចារ្យនៃប្រាង្គប្រាសាទអង្គរវត្ត។ នាងប្រាប់ខ្ញុំថា នាងប៉ងចង់ទៅលេងកម្ពុជាបានម្ដង។ ខ្ញុំតបទៅនាងវិញថា ខ្ញុំស្ម័គ្រចិត្តជូននាងទៅលេងកម្ពុជានៃខ្ញុំជានិច្ច។
នៅថ្ងៃនេះដោយសារតែខកដំណើរផង ណាមួយខ្ញុំឃើញនាងហាក់ហត់នឿយក្នុងការនាំខ្ញុំដើរកម្សាន្តពេញមួយថ្ងៃផង ម្ល៉ោះហើយនាងព្រមស្នាក់នៅលើភ្នំអ៊ូតាំងមួយយប់តាមការស្នើសុំរបស់ខ្ញុំ។ នាងប្រាប់ថា បើដូច្នេះទេ ចាំព្រឹកស្អែកសឹមបន្តដំណើរទៅសាកលវិទ្យាល័យនៅឯក្រុងវ៉ូហានវិញ។ នៅរាត្រីនេះ យើងមិនបាននៅទទួលអាហារនៅកន្លែងដែលយើងស្នាក់នៅទេ នាងបាននាំខ្ញុំទៅទទួលទានអាហារនៅខាងក្រៅ និងដើម្បីដើរកម្សាន្តពេលរាត្រីបន្តទៀត។ នៅខាងក្រៅ ក្នុងពេលរាត្រីមិនត្រឹមតែត្រជាក់ខ្លាំងស្ទើរទ្រាំមិនបានប៉ុណ្ណោះទេ នៅមានព្រិលធ្លាក់ទៀតផង។ ព្រិលធ្លាក់មកប៉ះពន្លឺអំពូលភ្លើងនៅពេលយប់ពិតជាស្អាតខ្លាំងណាស់។ ព្រិលធ្លាក់អមដោយខ្យល់រំភើយៗ អាកាសធាតុត្រជាក់ដ៏ម្ល៉ឹងហើយ តែនាងស្លៀកខោខូវប៊យត្រឹមភ្លៅ និងពាក់ស្បែកជើងកវែងត្រឹមជង្គង់កែងខ្ពស់ និងបង់កកន្សែងដូចមិនត្រជាក់សោះ ចំណែកខ្ញុំវិញពាក់អាវយឺតកមូល និងបន្ថែមអាវធំពីក្រៅមួយជាន់ទៀត។ ខ្ញុំឱបដៃដើរតាមពីក្រោយនាង នាងងាកមកឃើញខ្ញុំរងាដូច្នេះ នាងដោះកន្សែងពីកហុចមកហើយខ្ញុំ។ ខ្ញុំយកមករុំនឹងក ហើយប្រាប់នាងថា ខ្ញុំចាញ់រងាណាស់ អាចជូនខ្ញុំទៅវិញបានទេ។ នាងញញឹម ហើយឆ្លើយថា មិនអីទេ!
ពេលទៅដល់សាកលវិទ្យាល័យនៅក្រុងវ៉ូហានវិញ ស្រាប់តែខ្ញុំធ្លាក់ខ្លួនឈឺ។ នាងមកមើលថែខ្ញុំដោយយកចិត្តទុកដាក់បំផុត នាងមើលថែខ្ញុំប្រៀបបាននឹងគូព្រេងដែលទេវតាចារមក។ ខ្ញុំសួរនាងថា ហេតុអ្វីបានជាយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះខ្ញុំម្ល៉េះ? នាងបន្ទោសខ្លួនឯងថា ដោយសារតែនាងទើបខ្ញុំធ្លាក់ខ្លួនឈឺខ្លាំងយ៉ាងនេះ។ ថ្ងៃដែលខ្ញុំធ្លាក់ខ្លួនឈឺចំពេលដែលម៉ាក់ប៉ារបស់នាងធ្លាក់ខ្លួនមានជំងឺដូចគ្នា។ នាងទទួលដំណឹងពីក្រុមគ្រួសារនាងថា ម៉ាក់ប៉ារបស់នាងកំពុងសម្រាកព្យាបាលនៅមន្ទីរពេទ្យ ដោយសារជំងឺរលាកផ្លូវដង្ហើមដែលបង្កឡើងដោយវីរុសកូរ៉ូណាថ្មី (កូវិដ-១៩) និងដាក់ឱ្យនៅដាច់ដោយឡែកពីគ្នា ទោះសាច់ញាតិក៏មិនអាចអនុញ្ញាតចូលជួបឬសួរសុខទុក្ខដែរ ព្រោះវីរុសនេះឆ្លងរាតត្បាតខ្លាំងក្លាពេក ដូច្នេះអ្នកដែលគេអនុញ្ញាតមានតែវេជ្ជបណ្ឌិតនិងគ្រូពេទ្យប៉ុណ្ណោះ។ ភក្ត្រាដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នាងប្រែស្រពោនបន្ទាប់ពីឮដំណឹងដ៏ក្រៀមក្រំបំផុត។ បន្តិចក្រោយមក នាងលាខ្ញុំទៅមើលថែម៉ាក់ប៉ា ព្រោះនាងជាគ្រូពេទ្យម្នាក់ដែរ។ ខ្ញុំចាប់ដៃនាងបញ្ជាក់ពីក្ដីបារម្ភចំពោះនាង ហើយនិយាយថា សូមកុំភ្លេចប្រុសម្នាក់នេះ ដែលនៅរង់ចាំនាងត្រឡប់មកវិញ។ នាងសន្យាថា បន្ទាប់ពីម៉ាក់ប៉ានាងជាសះស្បើយពីជំងឺនិងប្រសិនបើនាងគ្មានបញ្ហាអ្វីទេ នាងនឹងមករកខ្ញុំវិញ។ នាងនិយាយហើយ ក៏ដើរចាកចេញទៅទាំងអាឡោះអាល័យបំផុត។
ខ្ញុំមិនដឹងថា ជំងឺនេះផ្ទុះឡើងតាំងពីពេលណាមកទេ ប៉ុន្តែអ្វីដែលខ្ញុំដឹងកាន់តែច្បាស់ គឺបន្ទាប់ពីនាងចាកចេញពីខ្ញុំទៅមើលម៉ាក់ប៉ារបស់នាងដែលកំពុងសម្រាកនៅមន្ទីរពេទ្យ។ ខ្ញុំខ្លួនឯងក៏សង្ស័យថា មានផ្ទុកជំងឺដ៏កាចសាហាវនេះដែរ។ នៅថ្ងៃនោះដែរ ពោលគឺនៅថ្ងៃទី២៣ ខែមករា ឆ្នាំ២០២០ រដ្ឋាភិបាលចិនបានប្រកាសបិទបំរាមគោចរ ហើយទីក្រុងទាំងមូលប្រែស្ងប់ស្ងាត់ដូចទីក្រុងខ្មោច។ ដំណឹងនេះប្រៀបដូចជាសុបិនដ៏អាក្រក់បំផុតសម្រាប់ប្រជាជនចិន ជាពិសេសសម្រាប់អ្នករស់នៅទីក្រុងវ៉ូហ៊ានលើទឹកដីខេត្តហ៊ូប៉ី។ សភាពស្ងប់ស្ងាត់នៅខេត្តហ៊ូប៉ីនាពេលនេះស្រដៀងគ្នានឹងទីក្រុងខ្មោចនៅប្រទេសកម្ពុជាក្នុងសម័យកម្ពុជាប្រជាធិបតេយ្យឬខ្មែរក្រហមយ៉ាងដូច្នេះដែរ។ ទីក្រុងវ៉ូហានលែងមានសភាពអ៊ូអរគគ្រឹកគគ្រេងទៀតហើយ។ ភាពស្ងប់ស្ងាត់នេះបង្កដោយវីរុសកូរ៉ូណាថ្មី (Covid-19) ដែលផ្ទុះឡើងនៅចុងឆ្នាំ២០១៩ ហើយវាបន្តរីករាលដាលយ៉ាងខ្លាំងក្លានៅក្នុងប្រទេសចិន និងបណ្ដាប្រទេសមួយចំនួនទៀតនៅលើពិភពលោក។ រហូតមកទាល់នឹងពេលនេះ វាបានសម្លាប់មនុស្សអស់រាប់សិបពាន់នាក់ហើយ។ ក្រោយរដ្ឋាភិបាលចិនបិទទ្វារទីក្រុងវ៉ូហានទាំងមូល ប្រជាជនប្រមាណ១១លាននាក់ នៅក្នុងទីក្រុងមិនអនុញ្ញាតឱ្យដើរចេញក្រៅរហេតរហូតឡើយ។ មិនមែនតែប្រជាជនចិនទេដែលត្រូវជាប់គាំងនៅទីនេះ សូម្បីជីវិតនិស្សិតខ្មែរកំពុងបន្តសិក្សានៅទីនេះ ក៏ជាប់គាំងស្ដូកស្ដឹងដូចគ្នាដែរ។
បន្ទាប់ពីនាងចាកចេញទៅមើលថែម៉ាក់ប៉ារបស់នាងនៅមន្ទីរពេទ្យ ពួកយើងតែងតែទាក់ទងគ្នាតាមទូរសព្ទជារៀងរាល់ថ្ងៃពុំដែលខានឡើយ។ ជួនខ្ញុំហៅទូរសទ្ទទៅនាង ជួននាងហៅទូរសព្ទមកខ្ញុំ ហើយជួនកាលទៀតយើងគ្រាន់តែផ្ញើសារទាក់ទងគ្នាតែប៉ុណ្ណោះ។ នៅថ្ងៃនេះ នាងបានហៅទូរសព្ទមកខ្ញុំ។
“ខ្ញុំខ្លាចណាស់។ ពួកយើងត្រូវការជំនួយ ហើយម៉ាក់របស់ខ្ញុំកាន់តែឈឺខ្លាំងឡើងៗហើយ។ បន្តិចទៀតនេះ គេនឹងបញ្ជូនគាត់ទៅកាន់មន្ទីរពេទ្យឯកទេសជំងឺឆ្លង។ ខ្ញុំមិនដឹងថា តើវាជាដំណឹងល្អឬអាក្រក់នោះទេ។”
ខ្ញុំមិនមានពាក្យអ្វីនិយាយតបទៅនាងវិញក្រៅពីពាក្យលើកទឹកចិត្ត និងបួងសួងទេវតាជួយរក្សានាង រួមទាំងម៉ាក់ប៉ារបស់នាងឱ្យរួមផុតពីគ្រោះដ៏កាចសាហាវនេះ។ ស្អែកឡើងខ្ញុំហៅទូរសព្ទទៅសួរសុខទុក្ខនាង នាងនិយាយពីដំណឹងដ៏តក់ស្លុតប្រាប់ខ្ញុំ។ នាងនិយាយផង យំផង ជាមួយសំឡេងញ័រមកទាំងព្រម។
“ពេលនេះម៉ាក់ខ្ញុំគាត់ទៅបាត់ហើយ។ ខ្ញុំមិនមានអារម្មណ៍នៅក្នុងខ្លួនទេ ចំណែកប៉ាគេកំពុងថតស្កែនមិនដឹងយូរប៉ុនណាទើបរួចទេ។”
នាងនិយាយទៀតថា៖
“ខ្ញុំមិនដែលមានអារម្មណ៍បាក់ទឹកចិត្ដដូចពេលនេះទេ ជីវិតខ្ញុំដូចជាគ្មានកម្លាំងកំហែងសោះ។ នេះគឺជាការខូចចិត្តខ្លាំងបំផុត ប៉ុន្តែខ្ញុំត្រូវតែនៅក្បែរគាត់រហូតដល់ទីបញ្ចប់។”
ខ្ញុំតក់ស្លុតខ្លាំងបំផុតនៅពេលឮដំណឹងដ៏រន្ធត់នេះ។ បេះដូងខ្ញុំញាប់ញ័រសឹងតែលោតខុសចង្វាក់។ ខ្ញុំអសមត្ថភាពដែលមិនអាចជួយអ្វីដល់ស្រីកម្សត់ម្នាក់បាន សូម្បីតែការទៅសួរសុខទុក្ខនិងផ្ដល់កម្លាំងចិត្តនាងនៅនឹងកន្លែងក៏មិនអាច។ ខ្ញុំមានឱកាសត្រឹមតែឆ្លងឆ្លើយសារសំឡេងតាមទូរសព្ទ… ខ្ញុំតប់ប្រមល់ ហើយរឹតតែសោកសង្រេងទៅទៀតនៅពេលឮនាងនិយាយថា៖
“ខ្ញុំចង់ឃើញមុខម៉ាក់ម្តងទៀតជាលើកចុងក្រោយ តែប៉ាគំហកដេញខ្ញុំឱ្យចេញឆ្ងាយពីគាត់ និងប្រាប់ខ្ញុំថា ចាប់ពីថ្ងៃនេះតទៅឈប់មកមើលគាត់ទៀតទៅ។”
នៅថ្ងៃដែលប៉ារបស់នាងស្លាប់ នាងស្រែកទ្រហ៊ោយំយ៉ាងខ្លោចផ្សា។ នាងស្រែកប្រាប់លោកកិយថា៖
“ការខ្វះដង្ហើម គឺជាការស្លាប់ដ៏ព្រៃផ្សៃបំផុត។ ម៉ាក់យកប៉ាទៅនៅឋានសួគ៌ហើយមែនទេ នៅទីនោះម៉ាក់ប៉ាអាចដកដង្ហើមបានស្រួលមែនទេ? ម៉ាក់ប៉ា! កុំបារម្ភពីកូនអី។ ថ្ងៃនេះខ្ញុំសុំឱ្យប៉ាចាំមុខកូន ចាំសំឡេងកូន កាលនៅតូច ប៉ាប្រាប់កូនថា ប្រសិនបើកូនវង្វេងផ្លូវ ប៉ានឹងដើររកកូន ហើយប៉ានឹងស្គាល់កូន ព្រោះតែស្នាមខ្មៅនៅលើខ្លួនកូន។ កូនដឹងថា នៅពេលដែលយើងជួបគ្នាម្តងទៀត កូនសង្ឃឹមថា ប៉ានឹងមិនភ្លេចកូនទេ។” នាងនិយាយទៀត៖
“ប៉ា! កូនបាត់បង់ប៉ាម្នាក់ទៀតហើយ។ ប៉ាទៅរកម៉ាក់ហើយពេលនេះ ប៉ាចាំកូនផង ពួកយើងនឹងទៅផ្ទះជាមួយគ្នា”។
ចាប់ពីថ្ងៃនោះមក នាងឈប់ទាក់ទងមកខ្ញុំ ទោះខ្ញុំព្យាយាមទាក់ទងទៅនាងយ៉ាងណា ក៏នាងលែងតប។ ពីរសប្ដាហ៍ក្រោយមក តាមរយៈមិត្តភក្តិរបស់នាងបានប្រាប់ខ្ញុំថា នៅពេលនេះនាងប្ដេជ្ញានៅជួយព្យាបាលអ្នកជំងឺដែលមានផ្ទុកវីរុសកូរ៉ូណាអស់មួយជីវិត។ ប្រសិនបើមានសំណាងអ្នកជំងឺនៅទូទាំងខេត្តជាសះស្បើយ ហើយរូបនាងមិនឆ្លងវីរុសដ៏កាចសាហាវនេះ ពេលនោះនាងនឹងត្រឡប់រកខ្ញុំវិញមិនខាន។ ប៉ុន្តែជាអកុសល ប្រសិនបើអ្នកជំងឺមិនជាសះស្បើយ ហើយនាងឆ្លងវីរុសកូរ៉ូណាទៀត និស្ស័យយើងទាំងពីរ សុំបញ្ចប់ត្រឹមនេះចុះ!
ក្រោយពីជួបមិត្តភក្តិរបស់នាងហើយ ពួកយើងក៏បែកគ្នារៀងៗខ្លួន។ មកដល់អគារស្នាក់នៅវិញ ខ្ញុំដេកផ្ងារពោះ សន្ធឹងដៃលើគ្រែ ភ្នែកសំឡឹងមើលពិដានបន្ទប់គិតពីរឿងពន្លកស្នេហាដ៏ស្មុកស្មាញនេះទំាងវិលវល់។ អរគុណដែលទេវតាតម្រូវឱ្យយើងជួបគ្នា ហើយបង្កើតវីរុសកូរ៉ូណាឱ្យមកបំបែកយើងដោយគ្មានសុំសិទ្ធិពីយើងមួយម៉ាត់សោះ។ ខ្ញុំបន់ស្រន់សុំឱ្យនាងមានសេចក្តីសុខ សុភមង្គល ជារៀងរហូត៕
ដោយ តន វិបុល
