នៅសម័យអាណានិគមន៍និយមបារាំង បារាំងមានបំណងលុបបំបាត់អក្សរសាស្ដ្រខ្មែរ ដោយតម្រូវឱ្យព្រះបាទនរោត្ដម សីហនុ ឡាយព្រះហស្ដលេខាប្តូរប្រើមកអក្សររ៉ូម៉ាំជំនួសអក្សរខ្មែរជាផ្លូវការវិញ។ ភាវូនីយកម្មនៃអក្សរសាស្រ្តខ្មែរនាពេលនោះត្រូវបានទទួលយកទាំងក្រៀមក្រំ និងខាំមាត់អត់ធ្មត់ដោយអ្នករដ្ឋការមួយចំនួនធំ។ ក៏ប៉ុន្តែអ្នកប្រកាន់ប្រពៃណី រួមទាំងមន្ត្រីសង្ឃជាន់ខ្ពស់ជាច្រើនអង្គបានមានការព្រួយបារម្ភជាខ្លាំងចំពោះវាសនាអនាគតអក្សរសាស្រ្តជាតិ ហើយបានចេញមកប្រមូលផ្ដុំគ្នា ដើម្បីធ្វើបាតុកម្មជំទាស់ប្រឆាំងនឹងពួកបារាំងចំពោះការលុបបំបាត់អក្សរខ្មែរយ៉ាងខ្លាំងក្លាគ្មានការរាថយ។
មុនការផ្ទុះឡើងនូវការប្រឆាំងតវ៉ានេះ អ្នកប្រកាន់ប្រពៃណីនិងមន្ត្រីសង្ឃជាន់ខ្ពស់ជាច្រើនអង្គបានចូលប្រជុំស្នើសុំកុំឱ្យបារាំងធ្វើដូចនេះ តែត្រូវបរាជ័យទៅវិញ។ នេះហើយជាដើមចមធ្វើឱ្យមានការផ្ទុះឡើងនូវសង្គ្រាមឆ័ត្ររវាងសង្ឃនិងបារាំង នៅថ្ងៃទី២០ ខែកក្កដា ឆ្នាំ១៩៤២ ដោយព្រះសង្ឃប្រើឆ័ត្រជាអាវុធក្នុងការធ្វើបាតុកម្មនេះ។ ការផ្ទុះសង្គ្រាមនេះធ្វើឡើងក្នុងគោលបំណងឱ្យដោះលែងលោកអាចារ្យ ហែម ចៀវ និងលោក នួន ឌួង ផងដែរ បន្ទាប់ពីបារាំងចាប់យកទៅដាក់គុកនៅកោះត្រឡាច។ ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយ សង្គ្រាមនេះត្រូវបានទាហានបារាំងបោកគ្រាប់បែកធ្វើឱ្យព្រះសង្ឃទទួលរងរបួសជាច្រើនអង្គ។
នៅចំពោះមុខហេតុការណ៍ដ៏ក្រៀមក្រំនេះ សម្ដេច នរោត្តម សីហនុ បានប្រញាប់ប្រញាល់លុបការកែទម្រង់នេះចេញពីព្រះរាជក្រឹត្យជាបន្ទាន់ នៅថ្ងៃបន្ទាប់ ក្រោយពីការវាយប្រហាររបស់ជប៉ុនទៅលើបារាំង នៅថ្ងៃទី៩ ខែមីនា ឆ្នាំ១៩៤៥។ តាមពិតទៅ ពេលនោះ ព្រះអង្គពុំមែនលុបចោលតែការកែទម្រង់នេះប៉ុណ្ណោះទេ ជាមួយនឹងគ្នានោះ ព្រះអង្គ ក៏បានលុបចោលសន្ធិសញ្ញាបារាំងខ្មែរ នាឆ្នាំ១៨៦៣ និងអនុសញ្ញា នាឆ្នាំ១៨៨៤ ផងដែរ។ សម្តេច នរោត្តម សីហនុ មានជប៉ុននៅពីក្រោយបានប្រកាសឯករាជ្យប្រទេសខ្មែរ នៅថ្ងៃទី១១ ខែមីនា ឆ្នាំ១៩៤៥៕
No comments:
Post a Comment