អ្នកប្រាជ្ញ អ្នកនិពន្ធ និងអ្នកគិតទាំងឡាយ រួមទាំងពាក្យប្រៀនប្រដៅរបស់ព្រះពុទ្ធផង ច្រើននិយាយដល់សេចក្តីសុខថា កើតចេញពីការចេះនែបនិត្យមនោរម្យជាមួយរបស់ដែលមានគង់នៅ គឺមិនបាច់ត្រាច់ចរស្វែងរកពីទីណាដែលមាននៅឆ្ងាយខ្លួនឡើយ វានៅក្នុងដៃអ្នកហ្នឹងឯង គ្រាន់តែលាតបាតដៃមកក៏ប្រទះហើយ។
លោកដេល ខារ៍នេកី និយាយថា “ជារឿងគួរឱ្យសោកស្តាយណាស់ដែលមនុស្សយើងច្រើនមិនប្រើជីវិតឱ្យនៅជាមួយបច្ចុប្បន្ន ហើយត្រាច់ចរសុបិនទៅឆ្ងាយដល់កុលាបក្នុងសួនសួគ៌ា ជំនួសការនែបនិត្យមនោរម្យជាមួយផ្កាកុលាបដើមតួចដែលនៅក្បែបង្អួច”។
ការលើកឡើងនេះអាចនិយាយបានថា ផ្កាកុលាបដែលស្រស់ស្អាតនៅមុខផ្ទះយើង យើងអាចនែបនិត្យស្រង់ក្លិន និងត្រអាលជាមួយវាទៅ ហេតុអីចាំបាច់ត្រាច់ចរស្វះស្វែងរកកុលាបដែលនៅឆ្ងាយដូចជើងមេឃមិនដឹងថ្ងៃណានឹងបានរួមរ័ក្សមេត្រី។
អ្នកប្រាជ្ញខ្លះទៀតយល់ថា “សេចក្តីសុខមាននៅទីនេះ ហើយឥឡូវនេះ” Here and Now! មិនបាច់ទៅរកឯណាឆ្ងាយឡើយ។ រឿងដែលល្អបំផុតសម្រាប់ជីវិត គឺឈប់ស្វែងរកសេចក្តីសុខបណ្តោះអាសន្ន គឺគ្រាន់តែធ្វើខ្លួនឱ្យមានសេចក្តីសុខ ខណៈពីពេលនេះទៅបានហើយ”។
ជួនកាលមនុស្សយើងមិនបានចាប់អារម្មណ៍ជាមួយរបស់ដែលមាននៅក្នុងដៃ ហើយទីបំផុតវាក៏របូតបាត់ទៅទើបមិនបានត្រេកត្រអាលចិត្តមានក្តីសុខជាមួយវាឡើយ។ ដូច្នេះទើបមានការយល់ឃើញថា “ការកើតទុក្ខជាមួយរបស់ដែលគ្មាន ជាការបំផ្លាញរបស់ដែលមាននៅជាមួយនឹង។ ការពេញចិត្តរបស់មួយដែលមាននៅជាមួយនឹងអ្នក រមែងសាងសេចក្តីសុខក្នុងចិត្តបានច្រើនជាងរបស់ដែលគ្មាន ឬមិនទាន់មាន ដូច្នេះចូរពេញចិត្តរបស់ដែលមាននៅជាមួយនឹងអ្នក”។
ជារួមមក, ជីវិតដែលរត់តាមនិងដេញស្រវាចាប់ហួសហេតុពេក ដោយមិនបានចាប់អារម្មណ៍របស់ដែលមាននៅជាមួយនឹងអ្នក គឺការមិនស្គាល់ពីគុណតម្លៃ និងការមិនបានស្វែងរកប្រយោជន៍ពីរបស់របរ ឬឱកាសដែលមាននៅ និងមិនបានចាប់អារម្មណ៍សំឡេងខ្យល់បក់ស្លឹកឈើរវិចៗ ក្លិនក្រអូបនៃផ្កាម្លិះ និងកុលាបមុខផ្ទះ សំឡេងសត្វស្រែកច្រៀងនាពេលព្រឹកព្រហាម។
ហេតុដូចនេះ
កុំបណ្តោយឱ្យជីវិតរបស់អ្នកឱ្យស្វិតក្រៀមក្រញង់ស្ងួតហួតហែង
និងកន្លងផុតទៅយ៉ាងសោះសូន្យទទេ
ដោយមិនបានរួមរ័ក្សមេត្រីមាននៃក្តីសុខជាមួយរបស់ដែលមាននៅឱ្យសោះ៕
No comments:
Post a Comment