ប្រសិនបើគេបើកហ្វេសប៊ុក ស្ដាប់វិទ្យុ មើលទូរទស្សន៍
ការផ្សាយផ្ទាល់នៅលើបណ្តាញទំនាក់ទំនងសង្គម ហ្វេសប៊ុក
ឬជិះម៉ូតូតាមផ្លូវ គេនឹងឃើញ
ឬឮការនិយាយត្អូញត្អែរពីបញ្ហានៃការកកស្ទះចរាចរណ៍
នៅរាជធានីភ្នំពេញ ហើយអ្នកប្រើប្រាស់ផ្លូវ
ឬអ្នកបើកបរខ្លះបានជួបផ្ទាល់ដោយខ្លួនឯងផងដែរ។
ការកកស្ទះផ្លូវដ៏គួរឱ្យធុញទ្រាន់នេះ
សម្រាប់អ្នកដែលរស់នៅភ្នំពេញវិញ គឺគ្មាននរណាម្នាក់
ដែលមិនជួបប្រទះឡើយ គ្រាន់តែតិច ឬច្រើនប៉ុណ្ណោះ។
បញ្ហាកកស្ទះនេះ
គេក៏អាចយល់ដឹងខ្លះដែលនាំឱ្យកកស្ទះចរាចរណ៍ដែរថា
មកពីហេតុអ្វី ឬមកពីកត្តាអ្វីខ្លះ?
អ្នកប្រើប្រាស់ផ្លូវខ្លះ បានរអ៊ូរទាំខ្លាំងៗថា
កត្តាដែលនាំឱ្យកកស្ទះនេះ គឺដោយសារអ្នកបើកបរទោចក្រយានយន្ត
(កង់ម៉ូតូ) ត្រីចក្រយានយន្ត (រ៉ឺម៉កកង់បី
ឬរ៉ឺម៉កកែច្នៃ) និងរថយន្ត ដែលបើកបរគ្មានសណ្តាប់ធ្នាប់
មិនស្គាល់គន្លងរបស់ខ្លួន ដែលត្រូវបើកបរ។ អ្នកបើកបរខ្លះ
ត្រូវបត់ឆ្វេង តែឈប់នៅខាងស្តាំ អ្នកខ្លះត្រូវបត់ស្តាំ
តែឈប់នៅខាងឆ្វេង។ លើសពីនេះទៀត
គេថែមទាំងស៊ីប្លេបង្កឱ្យកើតជាការសំឡេងរំខានផងក៏មាន។
ក្រៅពីនេះ អ្នកបើកបរខ្លះ ខ្លួនឯងខុសហើយ មិនព្រមទទួលស្គាល់
បែរជាទៅស្តីបន្ទោសរាជរដ្ឋាភិបាល ថា គ្មានវិធានការច្បាស់លាស់
ឬតឹងរ៉ឹង ចំពោះសណ្តាប់ធ្នាប់ ឬច្បាប់ចរាចរណ៍
ឯអ្នកខ្លះទៀតក៏បន្ទោសលើអ្នកអនុវត្តច្បាប់
ដូចជាក្រុមតម្រួតចរាចរណ៍ជាដើម អ្នកខ្លះ ក៏ស្តីបន្ទោសថា
ទាំងអ្នកអនុវត្តច្បាប់ ទាំងអ្នកប្រើប្រាស់ផ្លូវ
គឺមានកំហុសទាំងពីរតែម្ដង។
ប៉ុន្តែជាទូទៅ បើយើងឈរមើលបញ្ហាពីចម្ងាយ
យើងឈរលើមូលដ្ឋានភាពពិតជាក់ស្ដែង
និងសួរដេញរកមូលហេតុតាមបែបសត្យានុម័តិដោយមិនជាប់នឹងនយោបាយ
មនោគមវិជ្ជា ឬអគតិណាមួយនោះ គឺច្បាស់ណាស់
យើងនឹងឃើញនូវបរិការណ៍ផ្សេងៗជាច្រើនច្របូកគ្នា
ហើយបង្កើតឱ្យមានបញ្ហាចរាចរណ៍មិនខាន។
តើមានមូលហេតុអ្វីខ្លះ
ដែលនាំឱ្យមានការជជែកពិភាក្សាគ្នាយ៉ាងខ្លាំងដូច្នេះ?
តើបញ្ហានេះ
បណ្ដាលមកតែពីកង្វះសមត្ថភាពរបស់អាជ្ញាធរមានសមត្ថកិច្ច
និងអ្នកបើកបរ អ្នកប្រើប្រាស់ផ្លូវ គ្មានការយល់ដឹង
ជាពិសេសការចតយានយន្តតាមដងផ្លូវគ្មានសណ្ដាប់ធ្នាប់ដូចដែលយើងបានមើលឃើញឬអ្វី?
តើអាចនឹងមាន បញ្ហាណាផ្សេងទៀតដែរឬទេ?
យើងឃើញថា មូលហេតុមួយដែលមិនអាចរំលងបាននោះគឺ៖
១. ជំងឺផ្លូវចិត្តដែលចង់តែរស់ម្នាក់ឯង។ អ្វីដែលពិសេសជាងនេះទៅទៀត គឺ
២.ការមិនទទួលខុសត្រូវ
ការមិនទទួលស្គាល់ការពិតរបស់មន្រ្តីអនុវត្តច្បាប់ និងពលរដ្ឋ
ឬអ្នកប្រើប្រាស់ផ្លូវ ពោល គឺពួកគេបានទំលាក់កំហុសគ្នា
ទៅវិញទៅមក ដែលកត្តានេះ បណ្តាលមកពី
៣.ពលរដ្ឋ ឬអ្នកប្រើប្រាស់ផ្លូវគ្មានចំណេះដឹងផ្នែកច្បាប់បើកបរ
៤.ពលរដ្ឋបាត់បង់ជំនឿលើការអនុវត្តច្បាប់របស់អាជ្ញាធរ
៥.ពលរដ្ឋបាត់បង់សីលធម៌ឬសីលធម៌សង្គមធ្លាក់ចុះ
៦.វប្បធម៌អន្តរាគមន៍ពីជនមានអំណាច
៧.អ្នកប្រើប្រាស់ផ្លូវ អាងអំណាចសាច់ញាតិ ឬបក្សពួក
ចំពោះទម្លាប់មិនព្រមទទួលខុសត្រូវនេះ
ក៏ជាកត្តាមួយបណ្តាលឱ្យមានការរាំងស្ទះ
ដល់ការរកផ្លូវដោះស្រាយបញ្ហាចរាចរណ៍ចំពោះមុខនិងអនាគត។
បច្ចុប្បន្ន
បើគេសាកល្បងយកបញ្ហាដែលពហុភាគីយល់ព្រមទទួលស្គាល់ដូចគ្នាមកពិនិត្យពិភាក្សា
គេនឹងអាចរកដំណោះស្រាយបានដោយងាយ តែសម្រាប់សង្គមកម្ពុជា
នាពេលបច្ចុប្បន្ន ការស្វែងរកដំណោះស្រាយ ហាក់មិនសូវមាន
គឺមានតែការបង្កឱ្យមានបញ្ហាកាន់តែធំឡើងៗ។
បញ្ហាដែលគេអាចវែកញែកបានទាំងនោះរួមមាន៖
១.ផ្លូវតូចចង្អៀត អ្នកបញ្ជាយានយន្តគ្មានសណ្ដាប់ធ្នាប់
២.ការចតយានយន្តនៅតាមដងវិថីនានា
៣.កំណើនយានជំនិះ
៤.ការមិនយល់ច្បាប់ចរាចរណ៍
៥.ការលក់ដូរលើចិញ្ចើមផ្លូវ
៦.កំណត់សំណង់ផ្ទះសង់អែបនឹងចិញ្ចើមផ្លូវ
៧.ការអនុវត្តមិនសូវមានតម្លាភាពរបស់អាជ្ញាធរ
និងមួយទៀតដែលយើងសូមបញ្ចូលជាបញ្ហាផងដែរ
គឺប្រព័ន្ធចរាចរណ៍ដែលមានសព្វថ្ងៃមិនសូវល្អ។
ក្នុងករណីផ្លូវតូចចង្អៀត យើងអាចប្រើមធ្យោបាយ ធ្វើផ្លូវវាង
ផ្លូវអាកាស ផ្លូវក្រោមដី។ កំណើនយានយន្ត
យើងអាចរឹតបន្តឹងច្បាប់នាំចូលកយានយន្ត។
ករណីច្បាប់ធូរលង់ត្រូវពង្រឹងការអនុវត្តច្បាប់ចរាចរណ៍
បង្កើនការផ្សព្វផ្សាយច្បាប់ឱ្យបានទូលំទូលាយជាដើម។
ទោះបីជាយ៉ាងនេះក៏ដោយ
ក៏ត្រូវមានឆន្ទៈនិងការចូលរួមទាំងអស់គ្នាចំពោះបញ្ហាចតយានយន្តនៅតាមដងវិថី
អ្នកបើកបរ និងអ្នកអនុវត្តន៍ច្បាប់។
ដើម្បីឆ្លើយតបនឹងចំណោទបញ្ហាខាងលើ
យើងត្រូវធ្វើចំណាត់ថ្នាក់ប្រភេទ នៃដំណោះស្រាយជាមុន
បន្ទាប់មកយើងធ្វើការសិក្សាលំអិតលើបញ្ហានីមួយៗ។
ដូចដែលយើងបានឃើញ បញ្ហាចរាចរណ៍មានកត្តាជាច្រើន
ប៉ុន្តែយើងពិតជាអាចរកដំណោះស្រាយបាន។ ចំណែកបញ្ហា
ដែលត្រូវឱ្យយើងទាំងអស់គ្នាចូលរួមដោយឆន្ទៈនោះ
គឺការចតតាមផ្លូវ ការបើកបរ ការ គោរពច្បាប់ កត្តាអាត្មានិយម
មិនទទួលខុសត្រូវ និងអាជ្ញាធរពាក់ព័ន្ធ។
ឯភាពខ្វះខាតខាងប្រព័ន្ធចរាចរណ៍ និងការផ្សព្វផ្សាយ
ត្រូវតែធ្វើការសិក្សាមួយដោយឡែក។
ក្នុងការសិក្សា និងការដោះស្រាយចំពោះមុខ
យើងនឹងសិក្សាលម្អិតទៅលើប្រព័ន្ធចរាចរណ៍
និងការផាកពិន័យខ្លះៗប៉ុណ្ណោះ ព្រោះបញ្ហាទាំងពីរនេះ
ជាមូលហេតុធំ ដែលនាំមានបញ្ហាផ្សេង
ដូច្នេះហើយបានជាយើងលើកយកបញ្ហាប្រព័ន្ធចរាចរណ៍
និងការផាកពិន័យមកចោទ និងដោះស្រាយ។
ដោយសារតែឃើញបញ្ហាស្មុគ្រស្មាញពិបាកដោះស្រាយ
ក្នុងរយៈពេលខ្លីបានដូច្នេះហើយទើបយើង ដែលជាអ្នកខ្វាយខ្វល់
និងចង់ដោះស្រាយបញ្ហានេះយ៉ាងពិតប្រាកដម្នាក់ ខិតខំត្រិះរិះ
ស្វែងរក ដំណោះស្រាយដែលល្អមួយ ហើយប្រើរយៈខ្លីបាន
ពិសេសជាដំណោះស្រាយយូរអង្វែង និងមិនប៉ះពាល់
នឹងផ្ទះប្រជាជនដែលនៅជាប់បណ្ដោយផ្លូវផង
បើសិនជាមានករណីពង្រីកផ្លូវនោះ។
ដូចខ្ញុំបានបង្ហាញនៅខាងលើរួចមកហើយ
ស្ដីអំពីការសិក្សារួមមួយ។ តើការសិក្សាទៅលើអ្វីខ្លះ
ដើម្បីជាប្រយោជន៍ជាតិខ្មែរយើងយូរអង្វែង?
ហើយមានផលវិជ្ជមានចំពោះទាំងអស់គ្នា?
ជាបឋមយើងសិក្សាអំពីទិសផ្លូវក្នុងរាជធានី ផ្លូវនៅទីក្រុង
យើងត្រូវចែកជា៣ប្រភេទធំៗមាន៖ មហាវិថី វិថី ច្រកផ្លូវ។
ចំពោះមហាវិថី យើងអនុញ្ញឱ្យមានទ្វេទិស
ប៉ុន្តែត្រូវមានទ្រូងផ្លូវគ្រប់មហាវិថីដែលមានសព្វថ្ងៃ ហើយ។
ចំពោះវិថីត្រូវមានតែឯកទិសមិនអនុញ្ញាតឱ្យមានទ្វេទិសនោះឡើយ
ចំពោះវិថីណា ដែលធ្វើការសិក្សាទៅមិនអាចធ្វើឱ្យជាឯកទិសបាន
យើងគួរធ្វើការសិក្សាណាមួយដោយឡែក
ហើយបត់បែនទៅតាមស្ថានភាពជាក់ស្ដែងដូចយ៉ាងវិថីដែលមានផ្សារនៅអមសងខាង។
ចំណែកច្រកផ្លូវ (ផ្លូវតូចៗ) ដែលត្រូវឡើងមកមហាវិថី ឬវិថី
យើងត្រូវតែបិទ គឺដូរទិសដៅឱ្យបានតែចេញពីមហាវិថីប៉ុណ្ណោះ។
ចំពោះផ្លូវប្រសព្វគ្នា យើងដាក់ភ្លើងស្តុប
ប៉ុន្តែត្រូវប្រកាន់ឯកទិសជានិច្ច។ ចំពោះការបើកបរវិញ
ត្រូវតែប្រកាន់ស្ដាំជានិច្ចមិនអនុញ្ញាតឱ្យបញ្ច្រាសទិសឬបត់ឆ្វេង។
ទោះបីជាយ៉ាងនេះក៏ដោយ ក៏យើងមិនសង្ឃឹមថា
នឹងដោះស្រាយបានមួយរយភាគរយគ្រប់ទីកន្លែងដែរ
គឺត្រូវតែប្រើវិធីសាស្ត្រជាច្រើនផ្សេងទៀត
ចំពោះកន្លែងណាដែលពិបាកប្រើឯកទិស
ឬផ្លូវដែលមានផ្សារតាមបណ្ដោយវិថី
យើងត្រូវមានប៉ូលិសគ្រប់គ្រងសណ្ដាប់ធ្នាប់ជាដាច់ខាត។
រីឯច្រកផ្លូវទាល់វិញ
ចំពោះការអង្កេតដោយផ្ទាល់របស់ខ្ញុំមិនសូវ
ឬមិនទាំងមានបញ្ហាស្ទះផង
ដោយហេតុតែទិសដៅនៃចរាចរណ៍មានចំនួនតិចតួចប៉ុណ្ណោះ
ពោលគឺច្រកនោះបម្រើឱ្យតែអ្នកដែលរស់នៅតាមផ្លូវនោះប៉ុណ្ណោះ
គឺមិនបម្រើឱ្យអ្នកដំណើរផ្សេងឡើយ
ដូច្នេះមិនមែនជាបញ្ហាចោទឡើយ។
ក្រោយពីបង្ហាញបញ្ហាទិសដៅផ្លូវហើយ
ខ្ញុំសូមផ្ដល់សំណាកស្ដីអំពីការផាកពិន័យវិញម្ដង។ តើយើងគួរ
តែធ្វើយ៉ាងដូចម្ដេចទៅចំពោះការផាកពិន័យ
ព្រោះកន្លងមកមានការនិយាយថា
គ្មានតម្លាភាពចំពោះអ្នកមាននិងអ្នកក្រ បើផាកច្រើនជាន់កអ្នកក្រ
បើតិចពេកអ្នកមានមិនខ្វល់។ បើយោងតាមនិយមន័យនៃច្បាប់ ច្បាប់
គឺជាការចាប់បង្ខំ
ដូច្នេះយើងអាចចាប់បង្ខំអ្នកមានដែលបំពាន់ច្បាប់ទៅរៀនភ្លាមៗ
ខណៈដែលគេមានកំហុស ហើយលុយពាក់កណ្ដាលនៃឬស្មើនឹងអ្នកក្រ។
ផ្ទុយទៅវិញ អ្នកក្រឱ្យគេបង់លុយភ្លាមៗ ខណៈគេល្មើសនឹងច្បាប់
ហើយអនុញ្ញាតឱ្យគេរកពេលណាមួយទៅរៀនអំពីច្បាប់ដែលគេខុស។
មែនហើយពិបាកនឹងដឹងថា តើមួយណាជាអ្នកមាន អ្នកមធ្យម
អ្នកក្រណាស់ ពិសេសអ្នកមធ្យមជិះអ្វី? ម៉ូតូឬឡាន?
ពិតជាមិនងាយមែន
ដូច្នេះយើងត្រូវកំណត់ប្រភេទម៉ូតូណាឡើងទៅជាអ្នកមាន
ម៉ូតូប្រភេទណាចុះជាអ្នកមធ្យមអ្នកក្រ។
មកដល់ការរៀនច្បាប់ចរាចរណ៍មានសំណួរមួយទៀតដែលត្រូវតែចោទឡើងភ្លាមដែរ
ចុះបើគេធ្វើខុស ហើយ រៀនរួចម្ដងហើយ
ពេលគេខុសម្ដងទៀតធ្វើអ្វី គឺត្រូវទៅរៀនម្ដងទៀត
ចំពោះការផាកពិន័យទុកឱ្យអ្នកជំនាញ គេរៀបចំវិញទើបប្រសើរ។
ជាចុងក្រោយ ដើម្បីនឹងសម្រេចបានអ្វីមួយគ្មានឡើយពាក្យថា ចូលរួម
សហការ ដោយសុឆន្ទៈ និងតម្លាភាព៕
No comments:
Post a Comment