លៀសហាល... លៀសហាល... លៀសហាល... លៀសហាល! នេះជាសំឡេងពពាយនាយរបស់ស្រ្ដីវ័យជាង៣០ឆ្នាំម្នាក់ ឈ្មោះកើយ។ កើយ ជាស្រ្ដីមេម៉ាយកូនបី ប្រកបរបរលក់លៀសហាលជាច្រើនឆ្នាំមកហើយ។ កើយបានក្លាយជាស្រ្តីមេម៉ាយកាលពីជាងពីរឆ្នាំមុន ក្រោយពីប្តីរបស់នាងធ្លាក់ពីលើអគារកម្ពស់៥ជាន់ស្លាប់។ ប្តីរបស់នាងជាកម្មករសំណង់ នៃក្រុមហ៊ុនសាងសង់មួយនៅភ្នំពេញ។
ក្រោមកម្ដៅថ្ងៃដ៏សែនក្តៅ នាខែមេសា ឆ្នាំ២០១៨ កើយបានរុញរទេះលៀសហាលពីទិសខាងលិចដោយឆ្លងកាត់ពីមុខក្រុមហ៊ុនអប់រំឯកជនដ៏ល្បីល្បាញរបស់លោកឧញ៉ា គួច ម៉េងលី។ ទឹកមុខរបស់នាងមានសភាពហេវហត់ និងអស់កម្លាំងខ្លាំង។ នៅក្រោមរទេះលៀសហាលរបស់នាងមានធ្នើរតូចមួយដាក់ឈើប្រគងគ្នា ដើម្បីកូនប្រុសទីបីរបស់នាងអាចដេកបាន។ កូនប្រុសទី៣ អាយុជាង៣ខួបរបស់នាងតែងមកជាមួយនាងរៀងរាល់ថ្ងៃ ឯកូនពីរនាក់ទៀត (កូនស្រីច្បង និងប្រុសកូនទី២) ធ្វើដំណើរចរច្រប់គ្រប់ទីកន្លែងដើម្បីរើសសម្បកដបសម្បកកំប៉ុងលក់ បន្ទាប់ពីពួកគេត្រឡប់មកពីរៀនវិញ។
ពេលរុញរទេះលៀសហាលមកដល់មុខអគារដ៏ខ្ពស់ នៃក្រុមហ៊ុនម៉េងលី ជេ. គួច អេឌ្យូខេសិន កើយឈប់រទេះបន្តិចដើម្បីរង់ចាំក្រែងមានអ្នកទិញ។ ដោយសារថ្ងៃនេះជាថ្ងៃកៀកថ្ងៃចូលឆ្នាំខ្មែរ មនុស្សដែលធ្លាប់ទិញលៀសហាលរបស់កើយ បានបាត់មុខអស់។ សភាពស្ងាត់គ្របដណ្តប់លើផ្លូវដែលធ្លាប់តែអ៊ូអរ។ កើយយកក្រមាដែលសៀតជាប់នឹងប្រគាបរទេះមកជូតញើសដែលកំពុងដក់លើផ្ទៃមុខនាង ដោយទឹកមុខអស់សង្ឃឹម ព្រោះកើយយល់យ៉ាងច្បាស់ថា ប្រសិនបើពេលនេះគ្មានអ្នកចេញមកជួយទិញទេ លៀសរបស់នាងនឹងត្រូវបោះចោលទំាងអស់ហើយការខាតបង់នឹងធ្លាក់មកលើនាងទៀត។
លៀសហាល លៀសហាល! នាងចេះតែបក់ដៃហៅអ្នកជិះម៉ូតូឆ្លងកាត់យូរៗមួយឱ្យជួយទិញលៀសហាលនាង។ គ្មានអ្នកណាទិញ! មុខរបស់កើយកាន់តែជ្រួញ និងស្ងួតគ្មានពន្លឺ។ កែវភ្នែករបស់នាងស្ទើរតែស្រក់ឈាម។ កើយចាប់ផ្តើមរុញរទេះបន្តដំណើរទៅលក់នៅខាងមុខទៀត។ កង់រទេះចាប់ផ្តើមវិលទៅមុខយឺតៗ... ឆ្លងបានពាក់កណ្ដាលផ្លូវស្រាប់តែសំឡេងមួយបានបន្លឺឡើង៖
.លៀសហាល! អ្នកលក់លៀសហាល ឈប់សិន...!
សំឡេងយុវជនវ័យជាង២០ឆ្នាំម្នាក់បានស្រែកហៅកើយពីក្រោយខ្នង។ កើយទច់ង៉ក់ ហើយងាកមើលទៅរកម្ចាស់សំឡេង។
.រុញមកណេះសិនម៉ោ...(យុវជនសក់រួញនិយាយ)
កើយរុញរទេះត្រឡប់មកក្រោយវិញ៖
.បងទិញប៉ុន្មានកំប៉ុង? (កើយនិយាយដោយស្និទ្ធស្នាល ព្រោះធ្លាប់ស្គាល់គ្នា)
យុវជនអេះអុញបន្តិច។ ភ្លាមនោះក៏លេចរូបរាងបុរសសម្បុរស អាយុជាង៤០ឆ្នាំមកដល់ នោះគឺលោកឧកញ៉ា វេជ្ជបណ្ឌិត គួច ម៉េងលី។ ក្នុងដំណើរហ័សរហួន លោកឧកញ៉ានិយាយទំាងញញឹមទៅកាន់កើយ៖
.មួយកំប៉ុងប៉ុន្មានក្មួយ? ហើយលក់ជិតអស់ហើយឬនៅ?
.ចាសលោកពូ! មួយកំប៉ុង២,៥០០រៀល។ ថ្ងៃនេះលក់មិនដាច់ទេលោកពូ ព្រោះជិតចូលឆ្នាំ គេទៅផ្ទះ ទៅស្រុកកំណើតអស់ក៏មិនដឹង?
.អូ! អ៊ីចឹង? ចុះមួយកំប៉ុង២,០០០រៀលបានទេក្មួយ? (លោកឧកញ៉ានិយាយបណ្តើរ លូកដៃចាប់លៀសមកខាំនិងភ្លក់បណ្ដើរ)
.អត់បានទេលោកពូ! (កើយឆ្លើយលាយសំណើចលួងចិត្ត) កើយនឹកក្នុងចិត្តទៀតថា យី! លោកឧកញ៉ាក៏ចេះតថ្លៃលៀសហាលដែរ...
.មិនអីទេ ពូនិយាយលេងទេ។ ម៉ោះ! ឥឡូវអ៊ីចេះ ក្មួយវាល់ទំាងអស់មើលប៉ុន្មានកំប៉ុង ពូយកទំាងអស់ (លោកឧកញ៉ាពោលដោយចោលភ្នែកមើលទៅកូនប្រុសរបស់កើយ ដែលកំពុងដេកនៅក្រោមរទេះ)។
ឮពាក្យនេះភ្លាម កើយរំភើប និងសប្បាយចិត្តយ៉ាងខ្លាំង។ នាងកើបលៀសហាលឡើងញ័រដៃ។ ឆ្លៀតពេលកើយកំពុងវាល់លៀសហាល លោកឧកញ៉ា គួច ម៉េងលី លូកដៃទៅស្ទាបថ្ពាល់កូនប្រុសរបស់នាង ដែលកំពុងបិទភ្នែកព្រឹមៗនៅក្រោមរទេះលៀសហាល។
.គេងលក់ស្រួលណាស់ហ្ន! (លោកឧកញ៉ានិយាយលាយសំណើច) និយាយមិនទាន់រួចពីមាត់ផងស្រាប់តែ
.ចុមក្តៅដូចភ្លើង...! ម៉េចសាច់កូនក្តៅម៉្លេះក្មួយស្រី? (លោកឧកញ៉ាលាន់មាត់ដោយទឹកមុខភ្ញាក់ផ្អើល)
.ចាស! កូនខ្ញុំក្តៅខ្លួនពីរបីថ្ងៃហើយលោកពូ (កើយនិយាយបែបហីដោយដៃវាល់លៀសហាលបណ្ដើរ)
.អូ! ក្តៅពីរបីថ្ងៃហើយ! (លោកឧកញ៉ាបើកភ្នែកធំៗ)
.ចាសលោកពូ! ខ្ញុំមិនទាន់បានយកវាទៅពេទ្យទេ ព្រោះរវល់លក់ម្យ៉ាងអត់លុយផង។
.មិនកើតទេ កុំបណ្តោយទៀត! តែទុកយូរទៀត កូននឹងមានបញ្ហា។
តោះគ្នាយើង មើលជួយយកកូនគាត់ទៅគ្លីនិកយើងទៅ... (លោកឧកញ៉ាប្រាប់ទៅយុវជនសក់រួញ ដែលឈរនៅក្បែរ)
.អត់ទេលោកពូ ខ្ញុំអត់មានលុយទេ លោកពូមិនបាច់យកវាទៅទេ! (កើយផ្អាកវាល់លៀស)
.មិនអីទេ! គ្លីនិកខ្ញុំ គ្រូពេទ្យនឹងព្យាបាលដោយឥតគិតថ្លៃ។ ខ្ញុំមានមជ្ឈមណ្ឌលសុខភាពសិស្ស ម៉េងលី ជេ. គួច។ ក្មួយកុំបារម្ភអី យើងនឹងជួយព្យាបាលដោយមិនគិតកម្រៃ។
ឮប្រសាសន៍នេះ កើយរលីងរលោងទឹកភ្នែក តែមិនតបទៅលោកឧកញ៉ា។ លោកឧកញ៉ាបន្តប្រសាសន៍ទៅកាន់កើយ៖
.កូន គ្នានៅតូចណាស់ ត្រូវប្រយ័ត្នប្រយែងចំពោះសុខភាពគ្នាផង។ ប្រយ័ត្នមូសខ្លាខាំ កើតគ្រុនឈាម រលាកបំពង់ក ក៏អាចធ្វើឱ្យក្តៅខ្លួនខ្លាំង និងគ្រោះថ្នាក់ដែរ។ កុំឱ្យកូនញុំាអីផ្តេសផ្តាស!
កើយយកក្រមាជូតទឹកភ្នែកបន្តិច រួចពោល៖
.ចាស! អរគុណលោកពូ!
ភ្លាមនោះយុវជនសក់រួញ និងក្រុមការងារ នាំគ្នាឱនចុះ រួចលើកកូនប្រុសរបស់កើយចេញមក។ ទោះបីជាពួកគេលើកមកក្រៅក៏ដោយ ក៏កូនរបស់កើយមិនព្រមបើកភ្នែកដែរ ព្រោះកុមារនេះដេកយូរដោយសារជំងឺសឹងតែហួសពេល។ ឯក្រុមការងារលោកឧកញ៉ា លើកយកកុមារតូចដាក់ក្នុងរថយន្តដែលចតនៅក្បែរនេះ រួចហើយបើកទៅកាន់មជ្ឈមណ្ឌលសុខភាពសិស្សដែលនៅក្បែរនេះ ដើម្បីពិនិត្យជំងឺបឋម។
រថយន្តចេញទៅផុតបន្តិច កើយលុតជង្គង់សំពះលោកឧកញ៉ា តែលោកចាប់ដៃនាងឱ្យក្រោកឡើង ដោយប្រាប់នាងថា មិនបាច់ទេក្មួយ។ កុំធ្វើដល់ថ្នាក់ហ្នឹងអី! ពូជួយក្មួយតាមលទ្ធភាពដែលពូអាចជួយបាន។
.ចាស! អរគុណលោកពូ! (កើយនិយាយទំាងអួលដើមក) និយាយរួច កើយក៏រុញរទេះលៀសហាលទៅតាមផ្លូវដែលរថយន្តបរទៅ។ លោកឧកញ៉ាប្រាប់កើយថា៖ “ក្មួយកុំអាលទៅ ចាំពួកគេជូនឡានក្មួយទៅ។” និយាយរួច លោកឧកញ៉ាប្រាប់ទៅក្រុមការងារឱ្យគេយករថយន្តជូនកើយទៅកាន់គ្លីនិកដែលគេនឹងពិនិត្យព្យាបាលជំងឺជូនកូនរបស់នាង។
មុនពេលឡើងរថយន្ត កើយយកដៃទំាងពីរដែលកាន់ក្រមាចាស់មកខ្ទប់មាត់ រួចបួងសួងពីក្នុងពោះថា សូមឱ្យវត្ថុស័ក្តិសិទ្ធក្នុងលោក និងទេវតាទំាង៨ទិស តាមថែរក្សាលោកឧកញ៉ា និងក្រុមគ្រួសារឱ្យជួបតែសេចក្តីសុខ សេចក្តីចម្រើន កុំបីឃ្លៀងឃ្លាតឡើយ៕
…………………………………………
ដកស្រង់ពីសៀវភៅ #កម្រងរឿងខ្លី ឧកញ៉ា វេជ្ជបណ្ឌិត គួច ម៉េងលី និមិត្ដរូបខ្ញុំ/A Collection of Stories My Role Model,Oknha Dr. Mengly J. Quach
បោះពុម្ពផ្សាយខែមករា គ.ស.២០២០
និពន្ធដោយ៖ តន វិបុល
#MJQUP #A Collection of Stories My Role Model,Oknha Dr. Mengly J. Quach #ប្រិយមិត្តអ្នកអានអាចរកជាវសៀវភៅនេះបាននៅតាមបណ្ណាគារដែលមានរាយនាមនៅក្នុងតំណភ្ជាប់ខាងក្រោម៖
https://www.mjquniversitypress.com/my-role-model-oknha…/
ឬអាចទាក់ទងមកកាន់ក្រុមការងារផ្នែកលក់យើងខ្ញុំ តាមរយៈទូរសព្ទលេខ៖ 070 489 002 (smart), 099 222 397 (Cellcard)
បន្ថែមពីនេះ ក៏មានលក់តាម page L192 ដូចនៅក្នុងតំណភ្ជាប់ខាងក្រោមនេះ៖
https://www.l192.com/search?search=keyword…
No comments:
Post a Comment