ថ្ងៃទី២៥ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ២០១៩ គឺជាខួបគម្រប់ទី៥០ឆ្នាំនៃការចូលទិវង្គតរបស់សម្តេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត អ្នកប្រាជ្ញអក្សរសាស្ត្រខ្មែរមួយរូបល្បីល្បាញក្នុងអំឡុងសហស្សវត្សទី១៩៥០ ដល់១៩៦០ ដោយព្រះអង្គបានបង្កើតស្នាដៃនិពន្ធជាច្រើន ក្នុងនោះរួមមានវចនានុក្រមខ្មែរជាដើម។ ព្រះអង្គបានសុគតនារសៀល ថ្ងៃទី២៥ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ១៩៦៩ នៅវត្តឧណ្ណាលោម ក្នុងព្រះជន្មាយុ៨៦ព្រះវស្សា។ ព្រះសពត្រូវបានដំកល់ទុកធ្វើបុណ្យពេញមួយឆ្នាំទើបដង្ហែមកបូជានៅវាលព្រះមេរុ ដែលមានអ្នកចូលរួមហែដ៏វែង។ ឯកឧត្តម ចេង ហេង ដែលជាប្រមុខរដ្ឋស្តីទីក្រោយរដ្ឋប្រហាររបបរាជានិយមឆ្នាំ១៩៧០ បានអញ្ជើញជាអធិបតីថ្វាយព្រះភ្លើងដល់ព្រះសព។
ថ្វីដ្បិតព្រះអង្គបានលាចាកទៅ ៥០ឆ្នាំមកហើយក្តី ប៉ុន្តែកេរដំណែលនៃស្នាមព្រះហសព្រះអង្គ ពិសេសកិច្ចការលើការចងក្រងវចនានុក្រមខ្មែរ នៅតែមានសារៈប្រយោជន៍យ៉ាងធំធេងដល់សង្គមខ្មែរ។
តាមឯកសារចេញផ្សាយដោយវិទ្យាស្ថានភាសាជាតិនៃរាជបណ្ឌិតសភាកម្ពុជា បានបញ្ជាក់ថា សម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត ប្រសូត្រនៅថ្ងៃទី១១ ខែមីនា ឆ្នាំ១៨៨៣ នៅភូមិកំរៀង សង្កាត់រកាកោះ ស្រុកគងពិសី ខេត្តកំពង់ស្ពឺ។ សម្ដេចសង្ឃទ្រង់ប្រសូត្រក្នុងត្រកូលកសិករ ដែលមានបិតានាម ព្រហ្ម ជួន ឯមាតានាម យក់ ហើយមានព្រះអនុជម្នាក់នាម ជួន នុត។
អាយុ១២ឆ្នាំ ព្រះមាតាបិតារបស់សម្ដេច បាននាំសម្ដេចទៅទុកដាក់នៅវត្តពោធិព្រឹក្ស ហៅវត្តពោលំ្យ ជាមួយលោកគ្រូសូត្រស្ដាំនាម កែវ ម៉ន ដើម្បីបានរៀនសូត្រអក្សរសាស្រ្តជាតិ។ នៅអាយុ១៤ឆ្នាំ ត្រូវនឹងថ្ងៃ១៥កើត ខែពិសាខ ឆ្នាំច គ.ស.១៨៩៧ សម្ដេចសង្ឃបានទៅបួសនៅវត្តពោធិព្រឹក្សអស់រយៈពេល២វស្សា។ លុះ គ.ស. ១៨៩៩ សម្ដេចសង្ឃបានទៅរៀនសូត្រព្រះបរិយត្តិធម៌ នៅវត្តឧណា្ណលោម ក្នុងសំណាក់ព្រះពុទ្ធគ្រូ ទេព សោ នាកុដិថែវប្របកំពែងខាងជើង។
ក្រោយមកព្រះជន្ម២១ព្រះវស្សា សម្ដេចបានទៅបួសដើម្បីបំពេញឧបសម្បទាជាភិក្ខុ នៅវត្តពោធិព្រឹក្សដែលជាវត្តដើមវិញ នៅថ្ងៃ១៤កើត ខែជេស្ឋ ឆ្នាំរោង ឆស័ក ព.ស.២៤៤៨ គ.ស.១៩០៤ ដោយមានព្រះតេជព្រះគុណ ព្រះពុទ្ធឃោសាចារ្យ ម៉ា កេត សុវណ្ណប្បញ្ញោជាព្រះឧបជ្ឈាយ៍ កាលលោកនៅជាចៅអធិការវត្តពោធិព្រឹក្សមានព្រះតេជព្រះគុណ កែ ម៉ន មិស្សនាគោ ជាគ្រូសូត្រស្ដាំ និងព្រះតេជព្រះគុណ អ៊ឹម ខឹម តិក្ខប្បញ្ញោ ជាគ្រូសូត្រឆ្វេង។ សម្ដេចទ្រង់ទទួលព្រះនាមប្បញ្ញត្តិថា “ជោតញ្ញាណោ” លុះទ្រង់បំពេញឧបសម្បទាជាភិក្ខុរួចហើយ ទ្រង់ក៏និមន្តត្រឡប់មកគង់នៅវត្តឧណ្ណាលោម ទទួលការសិក្សាគន្ថធុរៈវិញទៀត។
ឯកសារចេញផ្សាយដោយវិទ្យាស្ថានភាសាជាតិនៃរាជបណ្ឌិតសភាកម្ពុជា បានឱ្យដឹងទៀតថា សម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត ទ្រង់បានបំពេញការងារជាច្រើនទៀត ដោយធ្វើជាសមាជិកនៃក្រុមជំនុំវចនានុក្រមខ្មែរ ជាសមាជិកនៃក្រុមជំនុំពិនិត្យអក្ខរាវិរុទ្ធក្នុងសៀវភៅផ្សេងៗ ដែលសាលាបាលីជាន់ខ្ពស់បានបោះពុម្ពផ្សាយ។ ក្រៅពីនេះទៀត ព្រះអង្គបានធ្វើជាមេប្រយោគក្នុងការប្រឡងយកវិញ្ញាបនប័ត្របឋមសិក្សាខ្មែរ និងការប្រឡងយកសញ្ញាប័ត្របឋមសិក្សាជាន់ខ្ពស់បារាំងខ្មែរ នៅទីក្រុងភ្នំពេញ។
ព្រះជន្ម ៣៩ព្រះវស្សា ក្នុងកំឡុងឆ្នាំ១៩២២ ព្រះអង្គជាអ្នកប្រាជ្ញ អក្សរសាស្រ្តខ្មែរដំបូងគេ មានចលនាទាមទារ បង្កើតវប្បធម៍អក្សរសាស្រ្តជាតិក្នុងរាជព្រះមហាក្សត្រស៊ីសុវត្ថិ មុនីវង្ស។ ក្រៅពីចេះភាសាខ្មែរយ៉ាងស្ទាត់ជំនាញ សម្ដេចក៏ចេះនិយាយ អាន និងសរសេរភាសាដទៃទៀតយ៉ាងប្រាកដប្រជារួមមាន ភាសាបាលី, ភាសាសំស្ក្រឹត, ភាសាបារាំង, ភាសាសៀម, ភាសាឡាវ, ភាសាអង់គ្លេស និងភាសាវៀតណាមផងដែរ។
សម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត បានបន្សល់ស្នាព្រះហស្តផ្នែកអក្សរសាស្រ្តខ្មែរជាច្រើន ក្រៅពីវចនានុក្រមខ្មែរ ព្រះអង្គបន្សល់ស្នាដៃសៀវភៅ កច្ចាយនូបត្ថម្ភកៈ, គហិបដិបត្តិ, សាមណេរវិន័យ, បាតិមោក្ខសំវរសង្ខេប, កាព្យលោកធម៌, នាគោបមាទិកថា, បព្វជ្ជាឋន្ធកៈពិស្ដារ និងចីវរក្ខន្ធៈពិស្ដារ ព្រមទាំងស្នាព្រះហស្ដជាច្រើនផ្សេងទៀត៕
No comments:
Post a Comment